Ποιο είναι το σωστό για τον άνθρωπο να κάνει…Στεφανια Λυγερου

Η κόρη μου θέλει όλη την ώρα να κερδίζει. Έκανε αγώνα με κάτι παιδάκια στη θάλασσα και επειδή έφτασε τελευταία σπάραξε στο κλάμα, δεν αποδέχεται την ήττα με τίποτα.

Ήμουν με μία φίλη όταν ξανασυνέβη, και η φίλη τής είπε δεν μπορούμε να κερδίζουμε πάντα, με σκοπό να την «μάθει» να αποδέχεται και την ήττα.

Εγώ δεν συμβούλεψα ανάλογα την κόρη μου, αν θέλει πάντα να κερδίζει αυτό που μου βγαίνει είναι να την γράψω σε κάποιο άθλημα για να της δίνεται συχνά η ευκαιρία. Και όταν χάνει και παθαίνει παράκρουση, θα την αφήνω να την πάθει. Αφού συνέλθει, η ανάγκη της για νίκη, θα γίνει το κίνητρο για να προσπαθήσει περισσότερο.

Ποιο από τα δύο είναι το σωστό;

(Ευκολάκι η απάντηση όταν αφορά στο θέμα γονιός, πάμε σε λίγο πιο δύσκολο, ας πούμε…. τον αγώνα για ελευθερία)

Στην ταινία για τον Νέλσον Μαντέλα, σε μία σκηνή είναι με τη μάνα του, του λέει έμαθα ότι θέλουν να σε βάλουν φυλακή, εκείνος λέει μα οι νόμοι είναι λάθος μάνα. Εκείνη λέει, αν σε βάλουν φυλακή ποιος θα φροντίζει την οικογένειά σου. Εκείνος απαντά μα εγώ το κάνω για όλους μας.

Ποιο από τα δύο είναι το σωστό; Να πολεμήσεις για την ελευθερία, αν σε έχουν δούλο, ή σωστό είναι να κοιτάξεις τη δουλειά σου – ως δούλος – και να περιμένεις τους άλλους να το κάνουν;

(Αλλά το θέμα του αγώνα δεν είναι τίμιο, τσιτώνει τη συνείδηση και προκαλεί στον άνθρωπο το έρμαιο. Συνεχίζω με το πιο βατό που υπάρχει παράδειγμα….. την ζωή)

Η ζωή έχει ρίσκο. Αν επιλέξει ο άνθρωπος να αφεθεί να ζήσει θα μπει σε μία αβέβαιη περιπέτεια. Δεν δίνει κανένα εχέγγυο, μπορεί να σου βγει σε καλό, μπορεί να σου βγει σε κακό, και με ίσες πιθανότητες. Δεν ξέρεις ποιο είναι πιο τρομακτικό, το να τολμήσεις ή το να αρνηθείς. Είναι ο λόγος που οι περισσότεροι επιλέγουν το ενδιάμεσο στάδιο – ούτε μπρος ούτε πίσω. Να λουφάξουν. (Στο κέντρο λουφάζεις, είναι το μόνο σίγουρο σημείο.)

Ποιο από τα τρία είναι το σωστό για τον άνθρωπο να κάνει;

Η απάντηση είναι μία, για όλες τις περιπτώσεις, αφορά στα πάντα, για όλα, όλα ίδια: Σωστή είναι αυτή που δεν σου την προκάλεσε ο ΦΟΒΟΣ.

(Στο θέμα παιδί, ο λόγος που θέλεις να το «προστατέψεις» είναι ο φόβος σου. Στον αγώνα, ο λόγος που επιλέγεις να κοιτάξεις τη δουλειά σου, είναι ο φόβος σου. Στη ζωή όταν επιλέγεις να αρνηθείς ή να λουφάξεις, ευθύνεται ο φόβος σου. 

Όταν διακρίνεις τον φόβο πίσω από μία στάση/σκέψη/επιλογή σου, να ξέρεις ότι αυτή είναι η λάθος. Για σένα λάθος, για τον ίδιο τον άνθρωπο που την κάνει.)

Η ζωή είπαμε έχει ρίσκο. Οι επιλογές που έχεις είναι, ή να πεις «ναι, συμφωνώ» και να το κάνεις, ή να το αρνηθείς, ή ούτε μπρος ούτε πίσω.

Η «παγίδα» βρίσκεται στο πρώτο. Για να ωφεληθείς (είτε σε βγάλει σε καλό, είτε σε κακό) είναιυποχρεωτικό κανονικά να το ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ. Που «κανονικά» σημαίνει ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ (με πλήρη συνείδηση) και ΑΦΟΒΑ.

Στην περίπτωση που το επιλέξεις: αναγκαστικά, διότι δεν έχεις άλλη επιλογή, ή επειδή έτσι πρέπει, αυτό είναι το σωστό, ή έχοντας κάποιο σκοπό, ή πιεζόμενος κλπ. τότε, σ’ αυτή την περίπτωση, θα συμβεί αυτό που εξ αρχής φοβόσουν, αυτό που δεν ήθελες καθόλου να πάθεις, αυτό που έκανε την επιλογή τόσο τρομακτική.

Και δεν ευθύνεται η ζωή για ό,τι πάθεις. Αλλά ούτε αφορά σε θεϊκές δυνάμεις και φαντασιοπληξίες (το σύμπαν λέει συνηγορεί, οι σκέψεις έχουν μεγάλη δύναμη κλπ). Είναι καθαρό αποτέλεσμα (μαθηματικά) της στάσης/επιλογής σου. Αν πχ. πεις ότι δέχεσαι να το κάνεις αλλά «με μέτρο για να μην την πατήσω», αυτό που θα ζήσεις δεν θα είναι άλλο από αυτό! Αυτό που αφορά στην δική σου επέμβαση/παρέμβαση.

Γίνεται (μαθηματικά) να επιλέξεις κάτι «α» και η ζωή να το προσπεράσει και να σου δώσει το «β»; αυτό που είχε εκείνη σκοπό; Δεν θα προσπεράσει την επιλογή σου μάνα μου, διότι τη σέβεται..

Αν επιλέγεις ΕΣΥ τι θα ζήσεις, ποτέ δεν θα γνωρίζεις ΤΙ η ζωή έχει την πρόσθεση να σου δώσει. Και δεν μπορείς να ρίχνεις μετά σ’ αυτήν το φταίξιμο των αποτελεσμάτων.

Υ.Γ. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι είμαι ανελεύθερη. Είδα και τους λόγους που με κρατούσα δέσμια. Εγώ τον εαυτό μου. Είδα και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να με ελευθερώσω. Και ο τρόπος μου φάνηκε αδύνατος! Και βρέθηκα στο τρομερό/καίριο σημείο, που μου ήταν ΑΔΥΝΑΤΟ να συνεχίσω να με κρατώ δέσμια, και ταυτόχρονα ΑΔΥΝΑΤΟ να με ελευθερώσω! (Για κάποιον λόγο που ακόμη δεν γνωρίζω, το να λουφάξω – ούτε μπρος ούτε πίσω – δεν ήταν για μένα ποτέ επιλογή.)

Ερώτηση: • Αν ΕΓΩ επέλεγα να ΜΗΝ διαβώ τον δρόμο προς την ελευθερία μου, η ζωή, από μόνη της, αυθαίρετα, υπήρχε περίπτωση να μου προσφέρει την ελευθερία μου; Να προσπεράσει δηλαδή την ΔΙΚΗ ΜΟΥ επιλογή, του να παραμείνω δέσμια, και να κάνει του κεφαλιού της;

  • Το αποτέλεσμα που θα είχα αν ΔΕΝ ακολουθούσα τον δρόμο προς την ελευθερία μου, δεν θα ήταν αυτό ακριβώς που φέρνει η αυτή επιλογή μου; (απλά μαθηματικά, όχι φαντασιοκοπήματα)

  • Αν πέθαινα χωρίς να έχω καταφέρει να ελευθερωθώ, η ζωή θα έφταιγε; 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s