ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… Η ΑΠΟΛΥΤΗ «ΠΟΥΣΤΙΑ», ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΙΕΣ…-Ντ.Χοιδας

τα αστικα ρεμάλια ηθελαν νεκρο τον (αστο) Μπατση για να μην βγαλει στη φορα το ξεπούλημα της χώρας. Κάποια άλλα «λαϊκα» ρεμάλια ηθελαν νεκρο τον Μπελογιαννη για να παιξουν τα ιντριγκαδορικα παιχνιδια τους (ακομα και ερημην της ιδιας της ΕΣΣΔ, αφου η σοβιετικη πρεσβεια αποφευγε να συναντησει τον Ν.Μ. οταν σταλθηκε -«κρυφα»- στην Ελλαδα, σαν το σκυλι στ αμπελι, για να εγεργοποιησει την μουφα ιστορια με τους ασύρματους)… Τελικα κρατος και παρακρατος, σε συνεργασια με μυστικες υπηρεσιες (και ερημην του ιδιου του πρωθυπουργου) εστησαν την απολυτη σκευωρια για να ξεφορτωθουν τους «ανθους» (καθε πλευρας) και να παιξουν ανενοχλητοι με τα σκατα τους…Δ.Χ.

————————————————————————————–

«…περί διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους!
Ήτανε πολλά τα λεφτά Δημήτρη Μπάτση που παιζόντουσαν στο κεφάλι σου. Κάποια απ’αυτά αφορούσαν το χρυσό της ΤτΕ, κάποια άλλα τις χρυσές λίρες που ρίξανε οι Άγγλοι στους εδώ προδότες για να οδηγηθεί η Ελλάδα στον εμφύλιο και κάποια άλλα το Σχέδιο Μάρσαλ που ξεκοκαλίσανε τα πολιτικά τρωκτικά κάνοντας γαργάρα την περιβόητη Συμφωνία Κούπερ..»

————————————————————————————–

Απο Τζανη Γκουσκο

<Τιμής ένεκεν σ’ έναν συνάδελφο οικονομολόγο που εκτελέσθηκε στις 30 Μαρτίου 1952…>

«…Σήμερα, λοιπόν,
προϋπόθεση για να τεθούν τα θεμέλια της ανοικοδόμησης στο απώτερο μέλλον σε πλατιές και κοινωνικές βάσεις είναι να ελευθερωθεί ο λαός και η οικονομία του από κάθε αντιπαραγωγικό, αντιοικονομικό και εκμεταλλευτικό εμπόδιο που έστηνε στην πρόοδο της χώρας μια μονοπωλιακή κερδοσκοπική ολιγαρχία.
Ο λαός κάνει το καθήκον του με στερήσεις και εξαντλητική εργασία. Ποιος όμως δεν κάνει το καθήκον του απέναντι στη χώρα και το λαό; Να το βασικό πρόβλημα της ανοικοδόμησης.
Πρέπει να εξεταστεί κατά κλάδους και τομείς της οικονομίας ποια ενδογενής αιτία εμποδίζει την ανασυγκρότηση και πως μπορεί να εξουδετερωθεί.»[1]

Αυτά και πολλά άλλα έγραφε ο Δ. Μπάτσης 2-3 χρόνια μετά τη Γερμανική κατοχή και την λεηλασία που υπέστη η Ελλάδα και θα ήταν ένας μπούσουλας για να σπάσουν τα δεσμά της εξάρτησης και ν’ ανακάμψει η χώρα στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις.

Όμως κάποιοι δεν το ήθελαν όπως δεν το θέλουν και τώρα μετά την λεηλασία των μνημονίων που έχουμε υποστεί.

Λίγα χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 1951, ο Δ. Μπάτσης θα συλληφθεί και θα παραπεμφθεί σε δίκη με την κατηγορία “περί διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους” όπου και θα καταδικασθεί απ’ το Α΄ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών σύμφωνα με τον Ν. 509/1947 σε θάνατο [2].

Εκτελέσθηκε ξημερώματα Κυριακής, στις 30 Μαρτίου του 1952 μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Νίκο Καλούμενο και τον Ηλία Αργυριάδη.

Όταν εσύ,
Δημήτρη Μπάτση [3],

έψαχνες την “ενδογενή αιτία που εμποδίζει την ανασυγκρότηση και πως μπορεί να εξουδετερωθεί”,

κάποιοι άλλοι ψάχνανε πως θα εξουδετερώσουν κάθε πατριωτική φωνή και συνείδηση που υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια και τα συμφέροντα της χώρας και την βρήκανε!,
…περί διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους!

Ήτανε πολλά τα λεφτά Δημήτρη Μπάτση που παιζόντουσαν στο κεφάλι σου. Κάποια απ’αυτά αφορούσαν το χρυσό της ΤτΕ, κάποια άλλα τις χρυσές λίρες που ρίξανε οι Άγγλοι στους εδώ προδότες για να οδηγηθεί η Ελλάδα στον εμφύλιο και κάποια άλλα το Σχέδιο Μάρσαλ που ξεκοκαλίσανε τα πολιτικά τρωκτικά κάνοντας γαργάρα την περιβόητη Συμφωνία Κούπερ[4].

[1] Δημήτρης Μπάτσης, «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα» 1947.
[2] Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας απ’ τους στρατοδίκες που συμμετείχαν στη δίκη αυτή και μειοψήφησε στην καταδικαστική απόφαση ήταν ο μετέπειτα δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος!, αντιθέτως, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε ταχθεί υπέρ των εκτελέσεων και ο γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου, Σοφοκλής, είχε απειλήσει ότι θα παραιτηθεί αν δεν γίνει η εκτέλεση!
[3] Ο Δ. Μπάτσης έχει αστικές καταβολές. Γιος βασιλόφρονα ναύαρχου, θα παντρευτεί την κόρη υπουργού του Λαϊκού Κόμματος (προσκείμενου στον βασιλιά) την οποία θα χωρίσει και θα παντρευτεί στη συνέχεια την κόρη ενός βιομηχάνου. Όπως και πολλοί άλλοι της αστικής τάξης τότε, θα προσχωρήσει επί γερμανικής κατοχής στην αντίσταση και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ. Μετέπειτα θα συμμετέχει στην ίδρυση της Επιστημονικής Ανασυγκρότησης (ΕΠ.ΑΝ.) μαζί με άλλους επιστήμονες (ο πρύτανης του ΕΜΠ Κυζίκης κλπ). Είχε σπουδάσει οικονομικά και νομικά, είναι κοσμικός, δημοσιογραφεί (εκδότης του περιοδικού Ανταίος) αλλά δεν έχει καμιά σχέση με κατασκοπεία (ασύρματους κλπ), κατηγορία με την οποία συνελήφθη και καταδικάστηκε.
Και βέβαια, εκείνη την εποχή (1952), αν και κυβέρνηση Πλαστήρα!, δηλ. Κέντρου, Παπανδρέου (παππού) κλπ!, ο πράκτορας της CIA J. Karamesinis, αλώνιζε έκανε ότι ήθελε στην Ελλάδα.
[4] Το πρόβλημα ήταν ότι στο βιβλίο του «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα», είχε αποκαλύψει την εκποίηση ελληνικών εδαφών, ποταμών, λιμνών σε αμερικάνικες εταιρείες με την μυστική Συμφωνία Κούπερ. Η σύμβαση αυτή συνομολογήθηκε επί Μεταξά το ’40 και είχε διάρκεια 70 ετών, δηλ. ως το 2010. Τίποτα τυχαίο!, ήταν ακριβώς τότε που το άθλιο ξεπουλητάρι της οικογένειας Παπανδρέου πήγε στο Καστελόριζο να εξαγγείλει την ένταξη της Ελλάδος στα μνημόνια και ξανά υπό καθεστώς ξένης εξάρτησης και κατοχής υποθηκεύοντας όχι πλέον νερά και λίμνες αλλά τα θαλάσσια ενεργειακά αποθέματα της χώρας.

Υ.Γ (1) . το παρόν κείμενο είναι αναδημοσίευση του αντίστοιχου περσινού και προπέρσινου με προσθήκες και διευκρινήσεις.

Υ.Γ. (2) Ως οικονομολόγος που είμαι και για τους ίδιους λόγους που ο Δ. Μπάτσης θέλησε να δώσει μια νέα πνοή αντίληψης περί των δικαίων της Ελλάδος, έκανα προ 4ετίας μια έρευνα σχετικά με τα Κατοχικά Δάνεια που οφείλει η Γερμανία. Εξέδωσα βιβλίο, έκανα παρουσιάσεις, εκπομπές κλπ αλλά ματαίως! Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!
400 δισεκ. ευρώ χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα και κανενός δεν ιδρώνει τ’ αυτί του!
Τουλάχιστον εμένα δεν με κατηγόρησαν ακόμα με το Ν. 509/1947 …περί διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους!
Είναι κι’αυτό κάτι!!!

Advertisements

Καρατουλιώτης: Να Σταματήσουμε Να Είμαστε Ο «Υπάκουος Σύμμαχος»

Μια συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης παραχώρησε στο Geopolitics & Daily News και την Γιώτα Χουλιάρα ο Νικόλαος Κ. Καρατουλιώτης, Υποστράτηγος Ε.Α. και συγγραφέας του βιβλίου «Γεωπολιτική Σκακιέρα: Η Ελλάδα στο κέντρο των Γεωστρατηγικών Εξελίξεων». 

ΕΡΩΤΗΣΗ

Το επεισόδιο με την σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, οι οποίοι βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές ήδη ένα μήνα, πιστεύετε ότι μας οδηγεί σε νέου τύπου θερμά επεισόδια με την γειτονική χώρα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Τα «θερμά επεισόδια» είναι απόρροια του τουρκικού επεκτατισμού-αναθεωρητισμού. Μελετώντας την τουρκική επεκτατική πολιτική σε βάρος της χώρας μας, θα διαπιστώσουμε στρατηγικό σχεδιασμό και υλοποίηση, ανεξαρτήτως από το ποιος κυβερνά την Τουρκία(Ευρωπαϊστές ή Ισλαμιστές). Οι τουρκικές επεκτατικές βλέψεις ξεκινούν επίσημα το καλοκαίρι του έτους 1965, όταν κατά τη συνεδρίαση της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ ο εκπρόσωπος της Τουρκίας παρουσίασε έναν χάρτη, που χώριζε το Αιγαίο σε δύο μέρη. Η Τουρκία ζητούσε να αναλάβει την ευθύνη της αεράμυνας του ανατολικού τμήματος.


Στις 6 Αυγούστου 1974
,λίγες μέρες μετά τον «Αττίλα», η Άγκυρα επανήλθε με την υπ’ αριθμό 714 ΝΟΤΑΜ επιχειρώντας να επεκτείνει αυθαίρετα τα όρια του δικού της FIR(Flight Information Region)προς τα δυτικά, μέχρι τη μέση του Αιγαίου, επεμβαίνοντας πρακτικά στον χώρο ευθύνης του FIR Αθηνών.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, διχοτομούσε το Αιγαίο. Η πράξη αυτή ήταν απόλυτα παράνομη και μονομερής, καθώς αντίκειται σε μια σειρά διεθνών συμφωνιών. Από τότε οι Τούρκοι έπαψαν να υποβάλλουν σχέδια πτήσεων για τα πολεμικά τους αεροπλάνα και να αναγνωρίζουν τον εθνικό εναέριο χώρο μας που από το 1931 ήταν 10 ναυτικά μίλια.

Τον Ιούνιο του 1995 η τουρκική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ενδεχομένη επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων πέρα των έξι ναυτικών μιλίων θα αποτελούσε αιτία πολέμου(casus belli).Ταυτόχρονα αυτή είχε φροντίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σε 12 ναυτικά μίλια στον Πόντο και τη Μεσόγειο. Τον Ιανουάριο 1996 προέκυψε το θερμό επεισόδιο των Ιμίων.

Το 1997 και αφού δοκίμασαν τις αντοχές μας και την ενδοτικότητα μας, ο Ντεμιρέλ διακήρυξε, ότι 132 νησίδες και βραχονησίδες «ανήκουν» στην Τουρκία. Το 1998 το Ανώτατο Ίδρυμα Κουλτούρας Γλώσσας και Ιστορίας «Αττατούρκ» εξέδωσε το βιβλίο με τίτλο «Το θεμελιώδες πρόβλημα στο Αιγαίο, τα νησιά αμφισβητούμενης κυριαρχίας», στο οποίο δια μέσω πολιτικών και όχι νομικών επιχειρημάτων επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί η επιθυμία της Τουρκίας για συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Το 2001, 
ο διοικητής των Τουρκικών Πολεμικών Ακαδημιών, Ατές, εξέδωσε ένα έγγραφο με σκοπό τη δημιουργία ομάδων εργασίας προκειμένου να νομιμοποιήσουν τις επεκτατικές βλέψεις με βάση δήθεν επιστημονικές βάσεις. Μελετώντας τον τουρκικό επεκτατισμό θα διαπιστώσουμε, ότι χαρακτηρίζεται από βάθος και συνεχώς αυξανόμενη βία. Έτσι, ενώ ξεκινά με «ψυχρά επεισόδια», χάρτες, ανακοινώσεις κλπ, στη συνέχεια εμφανίζονται τα «θερμά επεισόδια», όπως το περιστατικό των Ίμια, εμβολισμοί σκαφών, απαγωγές στρατιωτικών κ.λ.π. με στόχο την συνδιαχείριση του Αιγαίου. Και για να γίνω ποιο κατανοητός, θα πω ότι η στρατηγική της Τουρκίας συνίσταται από το τρίπτυχο: «χθες γκριζάρω, σήμερα, μαυρίζω, αύριο έρχομαι να προσαρτήσω».Σύμφωνα με τα παραπάνω, που ανέφερα, ευλόγως συνάγεται το συμπέρασμα ότι όχι απλώς αναμένω νέου τύπου «θερμά επεισόδια», αλλά ενδεχομένως και μετωπική σύγκρουση (πόλεμος). Το θέμα δεν είναι εάν θα γίνει; Αλλά πότε;

ΕΡΩΤΗΣΗ

Πώς οφείλει να αντιδράσει η Ελλάδα στην αυξανόμενη προκλητικότητα της Τουρκίας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η μακροχρόνια κρίση στα Ελληνοτουρκικά και η πρόσφατη όξυνση του τουρκικού αναθεωρητισμού δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Αντιθέτως είναι γέννημα – θρέμμα της ελληνικής υποχωρητικότητας και ενδοτισμού. Το σύνολο του μεταπολιτευτικού πολιτικού προσωπικό της χώρας, μη διδαχθέν από τα παθήματα του παρελθόντος (Σεπτεμβριανά[1], Αττίλας 1 και 2 κλπ.), επένδυσε στον κατευνασμό της Τουρκίας και στην ελληνοτουρκική φιλία ενώ ταυτόχρονα παριστάνοντας τον υπάκουο σύμμαχο ευελπιστούσε στην μεσολάβηση των ΗΠΑ για αποφυγή τετελεσμένων γεγονότων.

1. Πρωτίστως πρέπει να απαλλαγούμε από το σύνδρομο του Άρθουρ Νέβιλ Τσάμπερλεν (Arthur Neville Chamberlain), γιατί αυτό εκτρέφει τον τουρκικό επεκτατισμό, όπως ακριβώς ο κατευνασμός του Chamberlain εξέθρεψε τον Γερμανικό φασισμό και την παραλίγο επικράτηση του.

2. Οι κουμπαριές, ζεϊμπεκιές και ατυχείς δηλώσεις του τύπου «η Κύπρος κείται μακράν» ή «στη θάλασσα δεν υπάρχουν σύνορα» ή «πέστε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας» πρέπει να σταματήσουν, γιατί όχι μόνο δεν χαράσσουν ισχυρή αποτρεπτική εξωτερική πολιτική, αλλά αντιθέτως δηλώνουν υποταγή και εξυπηρετούν την τουρκική επιθετικότητα.

3. Πρέπει κατεπειγόντως να υλοποιηθεί το « δόγμα» του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου ανάμεσα στη Κύπρο και στην Ελλάδα, καθώς με τον τρόπο αυτόν προσδίδεται πολλαπλασιαστής στρατηγικής αλλά και στρατιωτικής ισχύος.

4. Μελέτη και οργάνωση ανταπόδοσης ισοδυνάμου πλήγματος. Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία θα ξέρει ότι θα πονέσει εάν πράξει οτιδήποτε εις βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

5. Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ο «υπάκουος σύμμαχος» και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Με άλλα λόγια, απαιτείται να ασκήσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματά μας με σεβασμό από τους συμμάχους μας (ΝΑΤΟ, Ε.Ε., κλπ) και σε καθεστώς ισότιμης μεταχείρισης με την Τουρκία.

6. Πρέπει να πάψουμε να τρέφουμε αυταπάτες, ότι η Τουρκία θα σεβασθεί το Διεθνές Δίκαιο. Ενδεικτικά σημειώνω, ότι η Τουρκία αψηφά πλήθος ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε. ως προς το κυπριακό αλλά και την συνθήκη του 1982 Montego Bay, που αποτελεί το Δίκαιο της Θάλασσας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ.

7. Ομοψυχία των πολιτικών κομμάτων και οπωσδήποτε όχι μικροκομματική εκμετάλλευση προς άγραν ψήφων σε βάρος εθνικών θεμάτων.

8. Πρέπει όλα τα κόμματα να ομονοήσουν σε κοινές αποφάσεις, όταν πρόκειται για το εθνικό συμφέρον. Τούτο πρακτικά σημαίνει, ότι είναι ανάγκη να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να λάβουν από κοινού αποφάσεις σχετικά με την στράτευση και των γυναικών αλλά και την αύξηση της θητείας. Στην παρούσα φάση δεν περισσεύει κανένας.

9. Σχεδιασμός παλλαϊκής άμυνας τουλάχιστον στα νησιά, γιατί σε περίπτωση πολεμικών επιχειρήσεων η μεταφορά δυνάμεων από την ηπειρωτική Ελλάδα ενδεχομένως να είναι προβληματική έως αδύνατη για τις πρώτες μέρες του αγώνα.

10. Οργάνωση Επιτελείου Διαχείρισης Κρίσεων εντός του ΓΕΕΘΑ, ούτως ώστε η πολιτική ηγεσία να παίρνει αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο και όχι όπως στα Ίμια, μέσω αγγελιοφόρου, ο οποίος μέχρι να φθάσει στου Μαξίμου, είχαν αλλάξει τα πραγματικά δεδομένα.

Και κλείνοντας την απάντηση μου στην ερώτηση σας, να υπενθυμίσω ότι η πολιτική του κατευνασμού έχει αποτύχει. Κινδυνεύουμε να χάσουμε το Αιγαίο χωρίς να πέσει ντουφεκιά. Άλλος δρόμος από την προβολή ισχύος δεν υπάρχει πλέον . Ισχύς στις Ένοπλες Δυνάμεις, ισχύς στην οικονομία, ισχύς στην κοινωνία. Ο κάθε ένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Παρά την ανακοίνωση της ήττας του Ισλαμικού Χαλιφάτου στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος συνεχίζεται. Ποιοι οι λόγοι αιματοχυσίας στη γειτονιά μας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μετά την Σοβιετική κατάρρευση ο κόσμος τείνει να γίνει πολυπολικός και νέες δυνάμεις εμφανίζονται στο παγκόσμιο σύστημα, οι οποίες διεκδικούν τον ζωτικό τους χώρο.Μέσα σε αυτές τις μετασεισμικές γεωπολιτικές δονήσεις, ένεκα κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, εντάσσονται οι περιφερειακές συγκρούσεις (Ουκρανία, Κριμαία, Αραβική άνοιξη, Συρία).

Μέχρι να ισορροπήσει η γεωπολιτική πλάστιγγα, έστω και ετεροβαρώς, οι ανακατατάξεις θα είναι βίαιες. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα εντάσσονται οι αιματοχυσίες στην γειτονία μας. Όσο για την συνέχιση του πολέμου στην Μέση Ανατολή, παρά την ήττα του Ισλαμικού Χαλιφάτου, σημειώνω, ότι δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά την προσπάθεια να ισχυροποιήσει ο καθένας τη θέση του πριν τεθεί ζήτημα διαπραγματεύσεων. Ουσιαστικά, πρόκειται για την μεταπολεμική λεία της περιοχής, δημιουργώντας ετερόκλητες συμμαχίες (όλοι εναντίον όλων και καθένας για την πάρτη του).


ΕΡΩΤΗΣΗ

Γιατί, τελικά, το Αφριν δεν έγινε το Βιετνάμ της Τουρκίας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Το Αφρίν δεν έχει καμία σχέση με το Βιετνάμ.

1. Η εδαφολογία του Αφρίν ουδεμία σχέση έχει με το Βιετνάμ. Εκεί υπήρχαν τροπικά δάση, τα οποία εμπόδιζαν την μαζική χρησιμοποίηση στρατευμάτων και προπαντός τεθωρακισμένων οχημάτων.Σε αυτήν την περίπτωση, το αναπεπταμένο του εδάφους επέτρεψε την μαζική χρησιμοποίηση Αρμάτων, Πυροβολικού, αλλά και Μηχανοκινήτων Σχηματισμών. Σε αντίθεση στο Βιετνάμ χρησιμοποιήθηκε κυρίως το πεζικό και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις δεν χρησιμοποιήθηκαν μηχανοκίνητες μονάδες.

Τα τροπικά δάση του Βιετνάμ, εμπόδιζαν την αξιόπιστη χρήση της αεροπορίας, ενώ στο Αφρίν υπήρξε μεγάλη Εναέρια ισχύς πυρός εκ μέρους της Τουρκίας λαμβανομένου υπόψη του δεδομένου ότι οι Κούρδοι στερούνταν αντιαεροπορικής άμυνας.

2. Στο Βιετνάμ υπήρξε αντιπαράθεση τακτικών στρατευμάτων, ενώ στην περίπτωση του Αφρίν ο τουρκικός στρατός αντιμετώπισε άτακτους (αντάρτες).

3. Οι Βιετναμέζοι πίστεψαν στον εαυτό τους και μόνο, ενώ οι Κούρδοι είχαν ελπίσει στην μεσολάβηση του διεθνούς παράγοντα.


ΕΡΩΤΗΣΗ

Πως σχολιάζετε την άνετη επανεκλογή του Βλάντιμιρ Πούτιν για τέταρτη θητεία και ποια η πρόβλεψη σας για τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση μετά και την υπόθεση της δηλητηρίασης του Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα Σκρίπαλ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η επανεκλογή του Πούτιν και, μάλιστα, με τόσο υψηλά ποσοστά οφείλεται κυρίως στην έλλειψη αντιπολίτευσης (ένεκα φυλάκισης των πολιτικών αντιπάλων του και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και δολοφονίες) και στο έλλειμμα δημοκρατίας. Βεβαίως, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε, ότι απέτρεψε την διάσπαση της Ρωσίας και έδωσε την χαμένη αξιοπρέπεια στον Ρωσικό λαό. Όμως ακόμη και αυτό δεν είναι αρκετό για να τον καταστήσει ισόβιο Πρόεδρο.

Η Ρωσία χρειάζεται μεταρρυθμίσεις τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, προκειμένου να πλησιάσει τη Δύση και προπαντός την Ευρώπη. Η Ρωσία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού και οφείλει να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Η Δύση οφείλει από την άλλη να προσεγγίσει την Ρωσία και να χειραγωγήσει τα Ρωσοφοβικά της σύνδρομα, καθώς η απομόνωση της Ρωσίας την ωθεί πιο κοντά στην Κίνα. 

Με δεδομένη την επομένη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Δύσης (ΗΠΑ) και Κίνας, αυτός που θα κερδίσει, θα είναι αυτός που θα έχει μαζί του την Ρωσία. Ό,τι δηλαδή έγινε και στο παρελθόν. Όσον αφορά στην υπόθεση της δηλητηρίασης του Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα, Σκρίπαλ, δε μπορώ να έχω άποψη, γιατί ψάχνοντας το θέμα, κινδυνεύεις να χαθείς σε σκοτεινά μονοπάτια. Εξάλλου ο Γάλλος Στρατηγός, Ντομινίκ Ντελαβάρντ, Πρώην Αρχηγός Αξιολόγησης – Πληροφοριών – Ηλεκτρονικού Πολέμου, στο Διακλαδικό Επιτελείο Σχεδιασμού Επιχειρήσεων των Γαλλικών Δυνάμεων, αντικρούει τα επιχειρήματα της Δύσης και τα συνδέει με συμφέροντα ξένων δυνάμεων αλλά και με τον επιχειρούμενο απομονωτισμό της Ρωσίας από την Δύση. 


ΕΡΩΤΗΣΗ

Στο βιβλίο σας «Γεωπολιτική σκακιέρα: Η Ελλάδα στο κέντρο των Γεωστρατηγικών Συγκρούσεων», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηρόδοτος, επιχειρείτε να δώσετε μια εικόνα της γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής αξίας και σημασίας της χώρας. Πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση την έχει επηρεάσει, αποδυναμώνοντας και βάζοντας ουσιαστικά την Ελλάδα στο μάτι της αέναης σύγκρουσης Δύσης και Ευρασίας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ο ελληνικός χώρος, εξεταζόμενος από γεωστρατηγική άποψη, όχι μόνο δεν έχει χάσει την στρατηγική αξία για την Δύση αλλά αντιθέτως έχει πολλαπλασιαστεί εις την νιοστή μετά την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης. Το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης, δηλαδή η Τουρκία, έπαψε να έχει κοινά σύνορα με την Σοβιετική Ρωσία και ως εκ τούτου μειώθηκε η γεωστρατηγική αξία της. Στην συνέχεια η προσπάθεια αυτονόμησης της Τουρκίας μέσα από τον μεγαλοϊδεατισμό της λογικής του Νταβούτογλου, και στην παρούσα φάση από τον σουλτάνο Ερντογάν, την έφερε αντιμέτωπη με τους πάντες.

Διαχρονικά, η Τουρκία κάτω από τα φτερά του Μεγάλου Αδερφού λειτουργούσε προς όφελος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής προάγοντας ταυτόχρονα και τα δικά της συμφέροντα. Οσάκις τα συμφέροντά της έρχονταν σε σύγκρουση με αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών, δε δίστασε να αποστασιοποιηθεί ή και να ενεργήσει προς ίδιον όφελος, ασχέτως εάν αυτό ήταν και είναι σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά και αφετηρία αμφισβήτησής της ως αξιόπιστου συμμάχου των Ηνωμένων Πολιτειών είναι τα γεγονότα και η στάση, που τήρησε η Τουρκία κατά τον δεύτερο πόλεμο του Ιράκ.

Στην συνέχεια, η πλήρης αυτονόμησή της από την αμερικανική εξωτερική πολιτική και η επιθυμία της να μεταβληθεί σε περιφερειακό γεωπολιτικό παίχτη (σχεδιασμός αγωγών ανταγωνιστικών προς τα αμερικανικά συμφέροντα), όπως και οι ετερόκλητες συμμαχίες με το Ιράν και τελευταία με την Ρωσία, είχαν σαν αποτέλεσμα την πλήρη ανυποληψία της εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Τουρκία, μη δεχόμενη τον παραγκωνισμό της στο νέο διεθνές περιβάλλον, την απώλεια μέρους της γεωστρατηγικής της αξίας και μη διδασκόμενη από τα πρόσφατα λάθη της, συνεχίζει τις προσπάθειές της για απόκτηση ζωτικού χώρου αλλά και του ρόλου του ρυθμιστικού παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι, μέσα σε αυτή την λογική και μη δυνάμενη να αντιληφθεί την real politic, συνεχίζει να προκαλεί τους πάντες και προσπαθεί να καπελώσει την περιοχή, λησμονώντας ότι το γεωπολιτικό σύμπλοκο Μέση Ανατολή- Μεσόγειο χωρά μόνο έναν γεωπολιτικό παίκτη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει τις επιλογές τους. Αυτή η επιλογή είναι το Ισραήλ. 

Όλοι οι θεοί της Ελλάδας συνωμότησαν και την κατέστησαν από γεωστρατηγικής άποψης το σημαντικότερο σημείο της οικουμένης, στην παρούσα φάση των ανταγωνισμών μέσω της ενέργειας.

Μια ματιά στον παρακάτω χάρτη θα σας πείσει.

Όλοι οι αγωγοί, που σχεδιάζονται προς την Ευρώπη, τόσο από τους Αμερικανούς αλλά και τους Ρώσους, έχουν ως χώρα διέλευσης την Ελλάδα (είτε περνούν μέσα από αυτή, είτε περιφερειακά). Συνεπώς η Ελλάδα τείνει να καταστεί ενεργειακός κόμβος και ως χώρα διέλευσης πρέπει να εξασφαλίσει την απαιτούμενη ενεργειακή ασφάλειά της.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας οφείλει να εκμεταλλευτεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και με εργαλείο την γεωστρατηγική ισχύ της Ελλάδας να αναπτύξει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική προκειμένου να δημιουργήσει συμμαχίες με σκοπό την εξυπηρέτηση και κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας.  Το «η Ελλάδα ανήκει στην δύση» και πεπερασμένο είναι αλλά και δηλώνει υποταγή. Η Ελλάδα ως ομφαλός της Γης μιας και είναι κάτοχος των 4/5 της Μεσογείου (Μέσω – Γαίας), έχει τη δυνατότητα να γεφυρώνει την Ανατολή με την Δύση και να κατοχυρώνει τα συμφέροντα της μέσω της ειρήνης και της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. 

Παρόλα τα παραπάνω, τα «δίκαια» της Ελλάδας και η Γεωστρατηγική ισχύς της δεν εντυπωσιάζουν κανέναν, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις, μνημόνια και «προγράμματα στήριξης»  Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» είναι κενή περιεχομένου, όταν εκλιπαρούμε τις ΗΠΑ ή την Ε. Ε. στις κρίσιμες ώρες για μεσολάβηση.

Και τελειώνοντας θα κλείσω με ένα απόσπασμα του μεγάλου γεωπολιτικού αείμνηστου Κονδύλη: «Οι μετριότητες και ανθυπομετριότηρες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους- ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στην μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο. Γιατί αν ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική.»

[1] «Σεπτεμβριανά» έμεινε στην ιστορία το οργανωμένο πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου, που συνέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των περιουσιών αλλά και των ίδιων Ελλήνων ομογενών.

———————————————————————-
Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση από το προσωπικό αρχείο του κυρίου Νικόλαου Καρατουλιώτη. Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στη Δημοσιογράφο Γιώτα Χουλιάρα για το λογαριασμό του Geopolitics & Daily News.

To βιβλίο του κυρίου Καρατουλιώτη  «Γεωπολιτική σκακιέρα: Η Ελλάδα στο κέντρο των Γεωστρατηγικών Συγκρούσεων» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ηρόδοτος 

Η βιομηχανία, οι καταναλωτές, όλη η Ελλάδα εναντίον της απάτης-Αναλυτικότερα η επιστολή της ΕΒΙΚΕΝ έχει ως εξής:

«Πρωτοφανείς στρεβλωτικές παρεμβάσεις όπου σημαντικό μέρος του κόστους στήριξης των ΑΠΕ επιχειρείται να περάσει ως ανταγωνιστικό κόστος ενέργειας. Οι ρυθμίσεις αυτές αυξάνουν τελικά το κόστος για τους καταναλωτές και υπονομεύουν ευθέως την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας».

Η βιομηχανία, οι καταναλωτές, όλη η Ελλάδα εναντίον της απάτης

http://www.businessenergy.gr/…/εβικεν-παρέμβαση-για-τις-χρε…

Χωρίς ασφαλιστική κάλυψη για την καταστροφή στο Αμύνταιο η ΔΕΗ-Θοδωρής Παναγούλης

Η ΔΕΗ εκτιμά διαχρονικά (ή τουλάχιστον εκτιμούσε) ότι το υψηλό κόστος της ασφάλισής τους είναι ασύμφορο σε σχέση με το κόστος για την αποκατάσταση των ζημιών, με αποτέλεσμα, πλην των μεγάλων πληροφοριακών συστημάτων, τα υπόλοιπα πάγια περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης να μην έχουν καμία ασφαλιστική κάλυψη.

Μάλιστα, η επιλογή της μη ασφάλισης των πάγιων περιουσιακών στοιχείων της ΔΕΗ γίνεται εν γνώση του ρίσκου που αυτή συνεπάγεται, καθώς εντοπίζεται ως ένας από τους κυριότερους κινδύνους και αβεβαιότητες που απειλούν την επιχείρηση και που, υπό συνθήκες, ανάλογα με τη σοβαρότητα και τη διάρκεια των προβλημάτων που ενδέχεται να προκύψουν, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απώλεια εσόδων ή αύξηση του λειτουργικού κόστους.

Η καταστροφή στο Αμύνταιο, όμως, δεν περιορίζει απλά τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα επιφορτίζει την επιχείρηση και με το κόστος της αποκατάστασης της τεράστιας ζημιάς. Ένα κόστος που πλέον καλείται να σηκώσει μόνη της.

Πάντως, η διοίκηση της ΔΕΗ εκτιμά ότι τελικά η ζημιά στο Αμύνταιο θα περιοριστεί σε μεγέθη διαχειρίσιμα και σαφώς μικρότερα αυτών που προέβλεπαν οι πρώτες εκτιμήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Η μη ασφάλιση των πάγιων περιουσιακών στοιχείων της ΔΕΗ, αποτελεί διαχρονική επιλογή των διοικήσεων της επιχείρησης.

Σε σχέση με τον κίνδυνο που ενέχει η μη ασφάλιση των πάγιων περιουσιακών στοιχείων, στην Ετήσια Οικονομική Έκθεση της ΔΕΗ για το 2016 αναφέρονται τα εξής:

«Ο Όμιλος και η Μητρική Εταιρεία δεν διαθέτουν ασφαλιστική κάλυψη έναντι των συνήθων κινδύνων, που σχετίζονται με τους σταθμούς παραγωγής, τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής, τα ιδιόκτητα ακίνητά του και τον εξοπλισμό. Ασφαλίζονται μόνο τα μεγάλα πληροφοριακά συστήματα. Επιπλέον, δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη για τα υλικά και τα ανταλλακτικά καθώς και για υποχρεώσεις έναντι τρίτων. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στο εκτιμώμενο υψηλό κόστος που συνδέεται με την ασφάλιση κατά των κινδύνων αυτών σε σύγκριση με το κόστος για την αποκατάσταση των ζημιών σε περίπτωση που κάποιοι από τους υπόψη κινδύνους συμβούν και το διεσπαρμένο δίκτυο σταθμών παραγωγής Η/Ε. Επιπλέον ο Όμιλος δεν ασφαλίζεται για υποχρεώσεις έναντι τρίτων σε σχέση με τα δίκτυα διανομής Η/Ε. Τα έργα υπό κατασκευή (εκτός των δικτύων) ασφαλίζονται από τους εργολάβους για το διάστημα υλοποίησής τους. Τα ποσά μετρητών στα Καταστήματα Πώλησης της Εμπορίας ή χρηματαποστολές αυτών, ασφαλίζονται έναντι κλοπών, καθώς επίσης ασφαλίζεται και η μεταφορά υγρών καυσίμων.

Οποιαδήποτε σοβαρή ζημιά σε βασικούς σταθμούς παραγωγής Η/Ε, ή σε πάγια μεταφοράς και διανομής ή εξοπλισμό ορυχείων ενδέχεται να έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στις δραστηριότητες, την οικονομική κατάσταση και στα λειτουργικά αποτελέσματα του Ομίλου και της Μητρικής Εταιρείας. Επιπλέον, διακοπές λειτουργιών που συμβαίνουν λόγω εργατικών διαφορών, απεργιών, σεισμών, πυρκαγιών και δυσμενών καιρικών συνθηκών, μεταξύ άλλων παραγόντων, θα μπορούσαν ενδεχομένως, ανάλογα με τη σοβαρότητα και τη διάρκειά τους, να οδηγήσουν σε απώλεια εσόδων ή αύξηση του λειτουργικού κόστους».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η γεωπολιτική πρόκληση – του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Το άρθρο αυτό ίσως γράφτηκε σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα που επικρατούν στην επικαιρότητα -με τη συνήθη αποσπασματικότητα- είναι διαφορετικά. Από την επιθετικότητα της Τουρκίας, μέχρι τη σκανδαλολογία και την αντιπαράθεση βορρά-νότου με αφορμή την υπόθεση ΠΑΟΚ-Σαββίδη. Όλα αυτά έχουν ωθήσει τα άλλα μεγάλα ζητήματα, που θα έπρεπε να κυριαρχούν -μέσα από μια σφαιρική ανάγνωση- στο δημόσιο διάλογο και στο ενδιαφέρον πολιτικών και πολιτών, με σκοπό τη λήψη οριστικών αποφάσεων, στο περιθώριο. Μολονότι τα τελευταία, όπως ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν άμεση σχέση και επίπτωση στη γενικότερη κατάσταση της χώρας και κυρίως στη γεωπολιτική πρόκληση που υφίσταται και όχι μόνο από την Τουρκία. Γι’ αυτό το αντικείμενο του άρθρου αυτού παραμένει απολύτως επίκαιρο, ειδικά αυτή την κρίσιμη περίοδο.

Η λειτουργία της ευρωένωσης και η προσδοκία μετασχηματισμού της

Λέγεται και περιγράφεται, ότι η ένταξη σε μια νομισματική ένωση -η οποία μπορεί να ειδωθεί ως ακραία μορφή συστήματος σταθερών ισοτιμιών- εξαλείφει προβλήματα σχετιζόμενα με τη συναλλαγματική ισοτιμία και συνεπώς την αστάθεια που προκαλούν οι μεταβολές της και επιπλέον μειώνει το κόστος των συναλλαγών. Αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι, ότι τα παραπάνω συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εμπορίου στο εσωτερικό της ένωσης.

Όντως οι χώρες μέλη δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμα, ούτε να μεταβάλλουν τα επιτόκια, αφού η Ε.Κ.Τ. καθορίζει τα επιτόκια βάσεως. Επιπρόσθετα, αναγνωρίζεται ότι στην ευρωζώνη, λόγω των περιορισμών για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τα κράτη μέλη δεν έχουν ούτε εργαλεία δημοσιονομικής πολιτικής να αντιμετωπίσουν τις όποιες κρίσεις.

Είναι κοινά αποδεκτό επίσης, ότι επειδή οι οικονομικές κρίσεις επιδρούν με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές χώρες, αναλόγως του σε ποια φάση του οικονομικού κύκλου βρίσκονται, είναι προφανές ότι εφ’ όσον σε μία ένωση συμμετέχουν χώρες σε διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης, χρειάζονται διαφορετικές πολιτικές για την αντιμετώπιση κρίσεων.

Αναγνωρίζεται, ότι οι χώρες μέλη με ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αναγκαστικά θα το χρηματοδοτήσουν μέσω εξωτερικού δανεισμού και μια επεκτατική δημοσιονομική πολιτική θα αυξήσει τις εισαγωγές και τα ελλείμματα εμπορικού ισοζυγίου. Λόγω της άνισης και συνδυασμένης ανάπτυξης, η άρση των περιορισμών στις οικονομικές συναλλαγές εντός της νομισματικής ένωσης έχει ως αποτέλεσμα την συγκέντρωση ακόμα περισσότερης οικονομικής ισχύος στις χώρες που είναι οικονομικά ισχυρότερες και την αύξηση των ανισοτήτων.

Από τη στιγμή που κάποιες χώρες είναι πλεονασματικές στο εμπόριο μεταξύ χωρών μελών της νομισματικής ένωσης, αναγκαστικά άλλες θα είναι ελλειμματικές.

Υποτίθεται, ότι μέσω της κίνησης κεφαλαίων και των διαφορών στα πραγματικά επιτόκια θα εξισορροπούνται οι διαφορές μεταξύ χωρών μελών. Θεωρητικά, έτσι, οι ανισορροπίες μπορούν να ξεπεραστούν μέσω των μεταβιβάσεων από τις πλεονασματικές χώρες προς τις ελλειμματικές, οι οποίες κατ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να ασκήσουν επεκτατική πολιτική. Ενώ για να αυξηθούν οι μεταβιβάσεις απαιτείται υψηλότερος βαθμός δημοσιονομικής ολοκλήρωσης. Το 2011 ο προϋπολογισμός της Ε.Ε. αντιστοιχούσε μόλις σε 1,1% του Α.Ε.Π., ενώ ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός των Η.Π.Α. σε 40,1%. Σε αυτό ακριβώς το θεώρημα -που δεν στερείται βάσης- στηρίζεται η προσδοκία του «δημοκρατικού» μετασχηματισμού της Ένωσης και η ελπίδα εξάλειψης των ανισορροπιών στο εσωτερικό της. Μια ελπίδα και μια προσδοκία την οποία -ειρήσθω εν παρόδω- την έχουμε πληρώσει πανάκριβα τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Η σκληρή πραγματικότητα

Οι ανισορροπίες όμως και οι αρνητικές επιπτώσεις από τη λειτουργία της ευρωένωσης δεν εξαντλούνται μόνον στην αδυναμία των επί μέρους χωρών να μεταβάλλουν τα επιτόκια, ή να υποτιμήσουν το νόμισμα. Ούτε βέβαια στο ότι στερούνται -λόγω των επιβαλλόμενων ισοσκελισμένων προϋπολογισμών- τα εργαλεία άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής για να αντιμετωπίσουν τις όποιες κρίσεις.

Το πραγματικό και ανυπέρβλητο πρόβλημα το δημιουργεί η ίδια η «αρχιτεκτονική» της ένωσης και το κοινό νόμισμα την ενισχύει σε υπερθετικό βαθμό με το χρέος που δημιουργεί. Είναι η «αρχιτεκτονική» που ενισχύει τις τάσεις μεταφοράς πόρων από τις περιφερειακές και λιγότερο αναπτυγμένες χώρες, προς τις πλεονασματικές και «ώριμες» αναπτυξιακά χώρες του κέντρου και ειδικότερα της Γερμανίας. Με τη Γαλλία πιο πίσω να διαβρώνεται και αυτή σταδιακά. Ενώ το κόστος για την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης την Ιταλία να ανέρχεται πλέον σε μη ανεκτά επίπεδα, εξ ου και ο έντονος ευρωσκεπτικισμός που αναπτύσσεται εκεί. Δεν συζητούμε βέβαια για την Μεγάλη Βρετανία που «την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια»!

Αυτό όμως το πρόβλημα δεν οφείλεται σε κάποια έλλειψη προνοητικότητας, ή σε λάθος σχεδιασμό, ο οποίος μπορεί να διορθωθεί, εάν αλλάξουν οι πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εφαρμοστούν διαφορετικές πολιτικές, αλλά υφίσταται πρωτογενώς στον πυρήνα και τα θεμέλια του οικοδομήματος, ως βασική επιδίωξη των σχεδιαστών της ένωσης, παρά τα μεγάλα λόγια περί της Ευρώπης της δημοκρατίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, του πολιτισμού. Διότι:

Ο υψηλότερος βαθμός δημοσιονομικής ολοκλήρωσης, που προτείνεται για την αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν αποτελεί λύση, στο βαθμό που δεν θα μπορέσει ποτέ, να επιβάλλει στις πλουσιότερες και πλεονασματικές χώρες να δεχθούν καταστρατήγηση των συμφερόντων τους, μέσω της αντιστροφής των μεταβιβάσεων. Ακόμη και μια γενναία αύξηση του προϋπολογισμού της Ε.Ε. δεν θα μπορέσει να εγγυηθεί μια ορθολογική κατανομή αυτών των μεταβιβάσεων και η μεταφορά πόρων από τις πτωχότερες στις πλουσιότερες περιοχές θα συνεχίζεται, έστω και με πιο συγκεκαλυμμένη μορφή απ’ ότι σήμερα. Τα μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα, τα πακέτα Ντελόρ και τα ΕΣΠΑ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτήν την κατεύθυνση, υποτίθεται μεταβιβάσεων προς τις πτωχότερες περιοχές, και απέτυχαν σχεδόν εξ ολοκλήρου και όχι μόνον εξ αιτίας της κακοδιαχείρισης τους σε τοπικό επίπεδο. Η οποία μεν δίδει μια ερμηνεία πολύ βολική γι’ αυτούς που εξυπηρετεί η επιφανειακή ανάγνωση των πραγμάτων, αλλά απέχει παρασάγγας από την αλήθεια.

Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό με τη στενή του έννοια. Το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό με γεωπολιτικές προεκτάσεις. Έχει να κάνει με τα συμφέροντα που καθόλου δεν ταυτίζονται μεταξύ των επί μέρους χωρών της ένωσης. Έτσι, σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον αυτό που επικρατεί είναι το συμφέρον του δυνάμενου να καθορίζει τους όρους, δηλαδή του ισχυρότερου. Ο δε «ανταγωνισμός» αποτελεί την πεμπτουσία της φιλοσοφίας με βάση την οποία οικοδομήθηκε η Ε.Ε. και η ευρωζώνη. Οι ενωσιακοί θεσμοί έρχονται να επιβάλλουν με σιδηρά πυγμή (ordoliberalism) τους κανόνες του -εν πολλοίς αθέμιτου- αυτού ανταγωνισμού μεταξύ ισχυρών και ανίσχυρων.

Αυτό που με περισσή υποκρισία προτείνεται από τους «θεσμούς» της Ε.Ε. στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες ελλειμματικές χώρες, είναι η φτωχοποίηση και μέσω αυτής η μείωση του κόστους παραγωγής και η αύξηση της «ανταγωνιστικότητας». Όμως το παράδειγμα της Ελλάδας δείχνει ότι παρόλη την καθίζηση του μισθολογικού κόστους, η ανταγωνιστικότητα κατέρρευσε, ενώ μετά από 16 χρόνια ένταξης στη νομισματική ένωση, αλλά και οκτώ χρόνια σκληρής λιτότητας- παραμένει εξαιρετικά χαμηλή, αφού η καταστροφή της παραγωγής ήταν το πρώτο και κύριο αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολουθήθηκαν. Ο πίνακας που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός για την εξέλιξη της παραγωγικότητας και του μοναδιαίου εργατικού κόστους:

Βλέπουμε ότι παρά τη δραματική μείωση του μέσου μισθού από το 2009 και μέχρι το 2015 η βελτίωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας υπήρξε ελάχιστη, σχεδόν αμελητέα, με τη σημερινή κατάσταση να εξακολουθεί να είναι η ίδια και πολύ χειρότερη όσον αφορά στην εξέλιξη του μέσου μισθού. Επειδή τίποτε δεν συμβαίνει τυχαία, ούτε η επιμονή σε μια τόσο αδιέξοδη πολιτική μπορεί να οφείλεται σε λάθος υπολογισμούς των κεντρικών επιτελείων, την επιδίωξη αύξησης της ανταγωνιστικότητας της εγχώριας οικονομίας, μπορούμε να την αντιλαμβανόμαστε πλέον ως πρόσχημα και μόνον ως τέτοιο.

Η Ειδική Οικονομική Ζώνη

Η πραγματική στόχευση της Γερμανίας και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών είναι να δημιουργηθεί στην περιφέρεια της ένωσης ένα buffer zone, μια ειδική οικονομική ζώνη φτηνού φορολογικού, περιβαλλοντικού και εργατικού κόστους, έτσι ώστε να γίνει δυνατή η μετεγκατάσταση ρυπογόνων βιομηχανιών από το κέντρο σε αυτή τη ζώνη, αλλά και η εγκατάσταση βιομηχανιών και άλλων επιχειρήσεων, που θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν -ένεκα χαμηλού κόστους παραγωγής- τις νέες αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις (Κίνα, Ινδία κτλ), οι οποίες στηρίχτηκαν και εξακολουθούν να στηρίζονται στο χαμηλό κόστος παραγωγής, εκμεταλλευόμενες ακόμη και την παιδική εργασία.

Αυτός είναι ο λόγος που επιβλήθηκε η εκποίηση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας με ταυτόχρονη εφαρμογή πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης. Διότι η «ζώνη» πρέπει να εκκαθαριστεί πλήρως για να γίνει μετά, επί καθαρού εδάφους, η εγκατάσταση των επιχειρήσεων και με εργατικό κόστος αντίστοιχο των ανταγωνιστικών στην Ευρώπη αναδυόμενων νέων «παικτών». Η ταυτόχρονη έλευση δεκάδων έως και εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων και ο εγκλωβισμός τους στην περιοχή εξυπηρετεί τον ευρύτερο σχεδιασμό, έστω και εάν προέκυψε χωρίς να συμπεριλαμβάνεται σε αυτόν.

Αυτός είναι και ο λόγος της «εξωστρέφειας» που επιζητείται στην οικονομία και των ξένων επενδύσεων που θα έλθουν και διαφημίζονται ως επιδιωκόμενος στόχος των «μεταρρυθμίσεων». Διότι φυσικά δεν είναι δυνατό να επιτραπεί ανταγωνισμός απέναντι στα γερμανικά ή τα άλλα προϊόντα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, αλλά να δημιουργηθούν αναχώματα στα προερχόμενα από τις εκτός Ευρώπης περιοχές, με τον ανταγωνισμό (αποκλειόμενου του προστατευτισμού ένεκα της παγκοσμιοποίησης), να μεταφερθεί -έστω εν μέρει και στο βαθμό που είναι δυνατό- στο εσωτερικό των νέων μεγάλων αναδυόμενων αγορών στην Ανατολή και αλλού. Με τη λογική «φτηνά προϊόντα εσείς, φτηνά κι εμείς» ενδεχομένως και ευτελούς ποιότητας, αλλά με το «ψυχολογικό» αβαντάζ του «made in Europe», διατηρώντας το μέσο ποσοστό κέρδους υψηλό.

Η γεωπολιτική πρόκληση

Οι εξελίξεις στο γεωπολιτικό πεδίο της περιοχής μας δείχνουν, ότι η ειδική αυτή οικονομική ζώνη θα πρέπει να συμπεριλάβει ως ενιαίο χώρο και περιοχές εκτός ελληνικής επικράτειας, όπως πχ την περιοχή των Σκοπίων, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, ή ακόμη και τα παράλια της Μικράς Ασίας, που αποτελούν ήδη προνομιακό χώρο επένδυσης των γερμανικών κεφαλαίων. Ακόμη και μέχρι την Κύπρο, διασφαλίζοντας τους διαδρόμους μεταφοράς των υδρογονανθράκων, έξω από την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας.

Αυτό σημαίνει επί της ουσίας κατάργηση συνόρων και απόλυτη «ευρωπαϊκή» επικυριαρχία, με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στον ρόλο του εσαεί «χωροφύλακα»! Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει άμεσα, γίνεται δια μέσου «γκριζαρίσματος» ολόκληρης της περιοχής με τη μόχλευση αλυτρωτισμών, ανάδειξη μειονοτικών προβλημάτων και ό,τι άλλο χρειαστεί μέχρις ότου, έστω και με έναν θερμό πόλεμο μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας, η δύση μέσω του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. θα επιβάλλει την επικυριαρχία της -ως αυτόκλητος διαιτητής- επιλύοντας ταυτόχρονα το περίφημο «Ανατολικό» ζήτημα που εκκρεμεί από τον 19ο αιώνα, στο πλαίσιο μιας συνολικής (τελικής) λύσης.

Δεν είναι δυνατό να γνωρίζουμε τι απ’ όλα αυτά κατανοεί ο Ερντογάν, υψώνοντας τη ρητορική του εναντίον της ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά η αλήθεια είναι, ότι αντιδρά σφόδρα και προσπαθεί να στρέψει προς όφελος της Τουρκίας τις εξελίξεις, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση σε εμάς.

Αντί επιλόγου

Κοντολογίς, το «ευρωπαϊκό» σχέδιο, ως γεωστρατηγική πλέον επιλογή, μπορεί να είναι αποτελεσματικό και συμφέρον για τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου, οι οποίες αφού κατίσχυσαν πρώτα στο εσωτερικό της ένωσης, προσπαθούν σήμερα να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις κατίσχυσης και σε διεθνές επίπεδο. Τόσο με το ευρώ ως ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, λειτουργώντας παράλληλα, ή έστω συμπληρωματικά του δολαρίου, όσο και στο επίπεδο της παραγωγής και των εμπορευματικών συναλλαγών.

Η εμφανής όξυνση των «ενδοϊμπεριαλιστικών» αντιθέσεων και η δική μας δυνατότητα εκμετάλλευσής τους, στο βαθμό που αποτελέσει συνείδηση το πρόβλημα από την πλευρά μας, δημιουργεί τη μοναδική πιθανότητα ανατροπής του σχεδιασμού με την άμεση αποχώρηση από την Ε.Ε. κι αν χρειαστεί και από το ΝΑΤΟ, σμπαραλιάζοντας κάθε σχεδιασμό και ανατρέποντας συσχετισμούς και ευκαιριακές συμμαχίες.

Ας σκεφθούμε: Πόσο αυτό το σχέδιο της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης» είναι συμβατό με τα συμφέροντα μιας μικρής χώρας με τις «ιδιαιτερότητες» της Ελλάδας στην περιοχή που βρίσκεται και πόσο επιθυμητό, ή ακόμη και κατ’ ανάγκην αποδεκτό από την πλευρά μας μπορεί να είναι το μέλλον που της (μας) επιφυλάσσεται;

Η απάντηση είναι προφανής και ας λάβουμε τα μέτρα μας πριν να είναι οριστικά αργά.

*Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι αρχιτέκτονας μηχ/κος και συγγραφέας

Σάββας Ζαμανίδης: Εναλλακτική πηγή θερμότητας από Φυσικό Αέριο θα έχει η Τηλεθέρμανση Πτολεμαΐδας -πληρες δικαιοση της προτασης καθ.Λεφα και διπλ.μηχανικων ΔΕΗ

Έναν εφεδρικό λέβητα με φυσικό αέριο θα αποκτήσει η Τηλεθέρμανση Πτολεμαΐδας, προκειμένου να εξασφαλισθεί μελλοντικά η εναλλακτική τροφοδοσία της τηλεθέρμανσης, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο δήμαρχος Εορδαίας, Σάββας Ζαμανίδης σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας όπου ανακοίνωσαν σημαντικά έργα και κοινές διεκδικήσεις για την περιοχή της Εορδαίας. Το έργο αυτό, ανέφερε ο κ. Ζαμανίδης, έρχεται να δώσει λύση σε ένα σοβαρό ζήτημα της τηλεθέρμανσης Πτολεμαΐδας, για να καλύπτει τις ανάγκες εναλλακτικής θέρμανσης  όταν το δίκτυο τροφοδοσίας συνδεθεί με την 5η μονάδα που κατασκευάζει η ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα, αλλά και να δώσει γενικότερα δυναμική στην τηλεθέρμανση Πτολεμαΐδας. Το επόμενο διάστημα, πρόσθεσε, θα  γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες και οι διαδικασίες κατασκευής του έργου και σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα να κατασκευαστεί ο λέβητας φυσικού αερίου στο αντλιοστάσιο της τηλεθέρμανσης μπορεί να κατασκευαστεί σε χώρο της ΑΕΒΑΛ, καθώς ο αγωγός φυσικού αερίου θα περνά δίπλα από την ΑΕΒΑΛ. Οι μελέτες του έργου, σημείωσε ο κ. Ζαμανίδης, συμφωνήθηκε με τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Θόδωρο Καρυπίδη να χρηματοδοτηθούν από τον Τοπικό Πόρο Ανάπτυξης, αλλά και γενικότερα οι ενέργειες και δράσεις για την ανάδειξη της ΑΕΒΑΛ και του ΒΙΟΠΑ.

Πηγή: e-ptolemeos.gr

«Αντικαπνιστική Εκστρατεία»: Ένα «παράδειγμα σκέψης» για τον νεοφιλελεύθερο κοινωνικό δαρβινισμό -Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος

Για τους νεοφώτιστους φανατικούς νεοφιλελεύθερους οικολογούντες και «αριστερούς»(;) της δημοτικής τοπικής εξουσίας, δυστυχώς…, δεν γίνεται να είσαι «‟παθητικός” άνεργος ή ‟παθητικός” ανασφάλιστος ή ‟παθητικός”

φτωχός ή ‟παθητικό” θύμα εργατικού ατυχήματος ή…, ή…»…, για να αγωνιστούν ενάντια στην εργασιακή ζούγκλα που τα παράγει και για τη νομοθετική «απαγόρευσή» της…

Όπως δεν γίνεται να καταργηθεί το χαράτσι του 80% επί της αξίας του νερού στους λογαριασμούς ύδρευσης της ΔΕΥΑΚ, γιατί, όπως δηλώνει ο δήμαρχος Λ. Ιωαννίδης, απαντώντας στους «λαϊκιστές», (μέχρι σήμερα, οι νεοφώτιστοι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι οικολογούντες και «αριστεροί»(;) της δημοτικής τοπικής εξουσίας με άλλοθι πως «παρέλαβαν καμένη γη» από τους προηγούμενους, με δελτία τύπου, με δηλώσεις, με ανακοινώσεις, κείμενα κλπ., και σε ότι αμφισβητεί την αυθεντία τους, σε ότι αντίκειται στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζουν, η απάντηση είναι μία:«Λαϊκισμός»…)«Δεν μπορεί να καταργηθεί το 80% όταν υπάρχουν έργα σε εξέλιξη. Όλα τα άλλα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε»…  Και προσθέτει μεταξύ άλλων: «Είναι προεκλογική περίοδος και θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος αν μπορούσα να πω ότι φέτος παιδιά καταργώ το 80%, […] και θα εφοδιάσω με εφόδια την τακτική μου ενόψει των επόμενων εκλογών». Με άλλα λόγια, με καθρεφτάκια, εμείς ως «ιθαγενείς» θα τους ψηφίσουμε με ενθουσιασμό και πάλι για την τοπική δημοτική εξουσία, αλλά, επειδή μας θεωρούν κάτι χειρότερο από «ιθαγενείς», είναι σίγουροι πως εμείς θα τους ξαναψηφίσουμε παρ’ ότι μας χαρατσώνουν με 80% στο νερό και για το 2018…

Από τη δεκαετία του 1980 για τον κυρίαρχο επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο τα άτομα και οι οικογένειές τους». [Μ. Θάτσερ].(Περισσότερα για τον νεοφιλελευθερισμό εδώ: Νεοφιλελευθερισμός, μικρό – συνοπτικό ιστορικό).

Απολύτως συμβατό μ’ αυτό το δόγμα είναι και το βιβλίο του Charles Murray «Losing GroundAmerican Social Policy, 1950 – 1980» που έμεινε στην ιστορία ως «η βίβλος» της αναθεώρησης της κοινωνικής πολιτικής των ΗΠΑ, και είναι το πρότυπο του νεοφιλελεύθερου κοινωνικού δαρβινισμού που σάρωσε τα πάντα από τη δεκαετία του 1980 (Ρέιγκαν, Θάτσερ) μέχρι σήμερα. Μεταξύ πολλών άλλων,  αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως έστησε όλη του την επιχειρηματολογία για τις περικοπές στις δαπάνες κοινωνικής πολιτικής πάνω σε ένα «παράδειγμα σκέψης»  μιας αντικαπνιστικής εκστρατείας. Κατά τον Murray το  «παράδειγμα σκέψης» μιας αντικαπνιστικής εκστρατείας, είναι το πρότυπο για να αντιμετωπιστούν με επιτυχία και με το μικρότερο δυνατό κόστος και τα πιο ουσιαστικά ζητήματα, όπως η φτώχια κ.α». [sarajevomag.gr, «Αυτό το τσιγάρο που καίει δεν είναι το τελευταίο!»]:

«[…] Από πρώτη ματιά το παράδειγμα του καπνίσματος φαίνεται να ταιριάζει σε ένα συγκεκριμένο τύπο κοινωνικών προγραμμάτων, αυτόν που έχει στόχο να αλλάξει την συμπεριφορά κάποιων από X σε Ψ – τα προγράμματα που θα μπορούσαν να λέγονται «επανορθωτικά». Φαίνεται να ταιριάζει λιγότερο, ή ακόμα και να μην έχει καμία σχέση, με άλλους είδους προγράμματα… Αλλά στην πραγματικότητα το παράδειγμα του καπνίσματος ταιριάζει σε κάθε τύπο κοινωνικού προγράμματος. Γιατί σε κάθε περίπτωση η κοινωνική παροχή νομιμοποιείται από το γεγονός ότι ο παραλήπτης της βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση (είτε πρόκειται για το κάπνισμα είτε για την φτώχεια) την οποία η κυβέρνηση κρίνει κακή». [sarajevomag.gr, Έκδοση της Λέσχης Κατασκόπων του 21ουαιώνα, Charles Murray, «Losing Ground: American Social Policy, 1950 – 1980»]

Αυτό το «παράδειγμα σκέψης» ενισχύει και η θεωρία του «συμπεριφορισμού» (behaviorism).

«Για τους ειδικούς αυτής της θεωρίας, ο «περιορισμός του καπνίσματος» είναι ένα πρότυπο «επανόρθωσης» των κοινωνικών σχέσεων που [οι κυβερνήσεις, η εξουσία] θα θεωρήσουν «κακές». [Σχηματικά], ο «συμπεριφορισμός» ενοποιεί τα πάντα: τις σκέψεις, τα αισθήματα, τη συνείδηση, την πράξη σε ένα μοντέλο «δράσης – αντίδρασης» στα «ερεθίσματα του περιβάλλοντος». Σ’ αυτό το μοντέλο, για παράδειγμα, η «φτώχια» είναι [το αποτέλεσμα της] υποκειμενικής αδράνειας του «φτωχού» απέναντι στις ευκαιρίες που του δόθηκαν να μην είναι φτωχός [και όχι] το αποτέλεσμα της ταξικής διαστρωμάτωσης της κοινωνίας, της εκμετάλλευσης, [και της ανεργίας]. Αν το κράτος, [το κεφάλαιο και η αστική τάξη] εξακολουθούν να δίνουν στον «φτωχό» ευκαιρίες κι αυτός δεν τις αξιοποιεί, ε, είναι προφανώς «χαλασμένος», και δεν του αξίζει τίποτα περισσότερο απ’ το να ψοφήσει.

[…]
Στην άμεση εξομοίωση λοιπόν της φτώχιας με το κάπνισμα μπορεί να βρει κανείς την ελεεινή αφετηρία όχι μόνο πως η φτώχια «ψυχολογικοποιείται» από τους μπηχαβιοριστές, αλλά και πως επενδύουν στο κάπνισμα [ένα πλήθος] «επιχειρημάτων» γενικής κοινωνικής χρήσης. O φτωχός λοιπόν, όπως και ο καπνιστής, «δεν νοιάζεται και πολύ για τον εαυτό του»…. O φτωχός, όπως και ο καπνιστής, «δεν αρπάζει τις ευκαιρίες να αλλάξει την κατάστασή του, παρ’ ότι τέτοιες υπάρχουν γύρω του»… O φτωχός, όπως και ο καπνιστής, «είναι ενοχλητικός για τους γύρω του»…. O φτωχός, όπως και ο καπνιστής, «είναι επικίνδυνος για τους γύρω του»… Οι γύρω απ’ τον φτωχό, όπως και οι γύρω απ’ τον καπνιστή, «πρέπει να πάρουν τα μέτρα τους»… Στο κάτω κάτω ο φτωχός, όπως και ο καπνιστής, «είναι υπεύθυνος για την εξαθλίωσή του … αλλά όχι, OXI! δεν θα πάρει κι άλλους στο λαιμό του!». 
Τελικά: ο φτωχός, όπως και ο καπνιστής, «δεν δικαιούται τίποτα άλλο εκτός απ’ το να αλλάξει την κατάστασή του, τη συμπεριφορά του». [sarajevomag.gr, «Αυτό το τσιγάρο που καίει δεν είναι το τελευταίο!»]

Αλλά, «και αν δεχθούμε ότι το ενεργητικό κάπνισμα ενέχεται όντως, στην αύξηση καρδιοπαθειών και καρκίνων, πως μπορεί να διευκρινιστεί τι ποσοστό βλάβης είναι απευθείας συνέπεια του καπνίσματος και τι αποτέλεσμα των κοινωνικών συνθηκών, [ποιότητα ζωής, ανεργία – περιθωριοποίηση – αποκλεισμός, μαύρη – ελαστική – ενοικιαζόμενη εργασία κ.α.]; […] Κι αν ωστόσο οι στατιστικές για τις βλάβες του ενεργητικού καπνίσματος περιέχουν μισή αλήθεια, το «παθητικό κάπνισμα» είναι ένας βολικός μύθος που μαρτυρεί, αν μαρτυρεί κάτι, τη δύναμη της συνέργειας μεταξύ πολιτικής σκοπιμότητας, ιατρικής και δημοσιογραφίας. Απλώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα ευρήματα για στατιστικά σημαντικές βλάβες από την έκθεση στο κάπνισμα άλλων, πράγμα που είναι δύσκολο να κρυφτεί. Εκείνοι που είναι σε θέση να ξέρουν, αρκούνται να μη μιλούν – τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν όλα τα άλλα. […] Και εν τέλει τι ποσοστό οφείλεται σε παράλληλους επιβαρυντικούς παράγοντες: ατμοσφαιρική ρύπανση, νόθευση ή μόλυνση της τροφικής αλυσίδας και των υδάτινων πόρων, υπερκατανάλωση χημικών, πυρηνικά απόβλητα, κοκ.; […] Καμία «έρευνα» [καμιά μελέτη] δεν μπορεί να τα μετρήσει, κι αν μπορούσε, κανένας δεν θα τις χρηματοδοτούσε: η ενοχοποίηση του καπνίσματος είναι ένας εύκολος τρόπος να παροχετευθεί η ανησυχία των ανθρώπων σε ανώδυνους δρόμους, να μην σκεφτούμε όλα εκείνα που δεν πρέπει να σκεφτόμαστε». [Φώτης Τερζάκης, Gesundheit Macht Frei, Φώτης Τερζάκης περιοδικό Πλανόδιον, Αρ.49, Δεκέμβριος 2010]

«Ζούμε με λανθασμένες εντυπώσεις» γράφει ο νεοφιλελεύθερος Μπερνάρ Κουσνέρ στο βιβλίο του «Η δικτατορία των γιατρών».

Κι αυτό γιατί: «Το όριο της ιατρικής είναι η φτώχεια. Με την αναφορά αυτή [οΜπερνάρ Κουσνέρ] επαναβεβαιώνει τη θέση ότι «… οι μεγαλύτεροι εχθροί για την υγεία δεν είναι τα μικρόβια, οι ιοί ή ο καρκίνος, αλλά η φτώχεια, η άγνοια και η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο». [Σπ. Δοξιάδης, Ένας γιατρός σκέπτεται και γράφει, Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, Αθήνα 1997, σ. 15]

[…]

«Η συμβολή της ιατρικής στην ελάττωση της θνησιμότητας δεν φαίνεται να υπερβαίνει το 10% […]». «Κατά συνέπεια, «κανένας υγειονομικός οργανισμός δεν μπορεί να απαντήσει στις ανάγκες της εποχής μας, ούτε να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα τα οποία κατακλύζουν την κοινωνική υποδομή [του καπιταλισμού], αν δεν αναγνωριστεί καθαρά η μεγάλη σημασία την οποία έχουν οι κοινωνικές συνθήκες των φτωχών και αν δεν τεθεί με έμφαση το χρέος να βελτιωθεί η ζωή τους…» [G. Winslow/E. A., Le coiit de la maladie et leprix de la sante, Ed. Organisation Mondiale de la Santd, Γενεύη 1952,σ. 84. Η δικτατορία των γιατρών – Μπερνάρ Κουσνέρ:13]

Ποιοι τα γράφουν και ποιοι τα λένε όλα αυτά; Όχι, δεν τα γράφουν και δεν τα λένε κάποιοι «λαϊκιστές» «κομουνιστοσυμμορίτες», ούτε «αναρχομπάχαλοι αριστεριστές» σύμφωνα με τους εμφυλιοπολεμικούς χαρακτηρισμούς που υιοθετούν τελευταία οι δυνάμεις του «δημοκρατικού -λέμε τώρα…- τόξου».

Παρ’ όλα αυτά η νομοθετική απαγόρευση του καπνίσματος που ξεκίνησε από τις αναπτυγμένες ιμπεριαλιστικές καπιταλιστικές χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Αυστραλία, Σκανδιναβία), επεκτάθηκε και σε χώρες που μαστίζονται από της φτώχεια, τις τραγικές ανεπάρκειες στην κοινωνική πολιτική, στις υπηρεσίες υγείας και στα κοινωνικά ασφαλιστικά συστήματα όπως το Ιράν, η Συρία, η Ταϊλάνδη, η Κένυα κ.α. Η «ιατρικοποίηση» του τρόπου ζωής έχει φτάσει πλέον μέχρι και στο σπίτι, στο σχολείο, στη γειτονιά και στον τόπο εργασίας, όχι όμως και τα μέτρα για την υγιεινή και ασφαλή εκτέλεση της εργασίας (κοστίζουν οικονομικά, «μειώνουν» τους εξαντλητικούς ρυθμούς εργασίας και την «παραγωγικότητα»)…, παρ’ ότι οι ακρωτηριασμοί, οι μόνιμες αναπηρίες, οι επαγγελματικές ασθένειες και τα θανατηφόρα ατυχήματα πληθύνονται…

Στις μέρες μας η σαδιστική κατασταλτική καταδίωξη των καπνιστών και του καπνίσματος, αυτό το «παράδειγμα σκέψης» του Murray, εξαπλώνεται σαν επιδημία σε ολόκληρο τον πλανήτη παρ’ ότι «οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει [πως] τα οφέλη από τη διακοπή του καπνίσματος, πολλές από τις αλλαγές του τρόπου ζωής που προωθούνται από τις Δυτικές κυβερνήσεις βασίζονται σε πληροφορίες οι οποίες δεν διαθέτουν ισχυρές αποδείξεις». [David Weatherall, Science and the Quiet Art, 1995: 311, «Η τυραννία της υγείας» – Michael Fitzpatrick: 103]. Τέλος, «κανένας στοιχειωδώς ενήμερος δεν αγνοεί ποιοι χρηματοδοτούν την ιατρική έρευνα στις ημέρες μας κι ελέγχουν με αναρίθμητους τρόπους τις επιστημονικές εργασίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας[…]». [Φώτης Τερζάκης, Gesundheit Macht Frei, Φώτης Τερζάκης περιοδικό Πλανόδιον, Αρ.49, Δεκέμβριος 2010]

Νίκος Δ.