Η μείωση του πληθυσμού στον πλανήτη μας, θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις στον ενεργειακό τομέα! Του Γιάννη Μπασιά*

Υπάρχει μια πρωτογενής σχέση μεταξύ ρυθμού αύξησης του πληθυσμού και αφθονίας των ενεργειακών πόρων. Η διαθεσιμότητα ενεργειακών πόρων από ορυκτά καύσιμα επηρέασε για αιώνες όλες τις δραστηριότητες της κοινωνίας, όπως δημογραφικές εξελίξεις, βιομηχανικές επαναστάσεις, υγειονομική περίθαλψη, αστικοποίηση, πράσινες επαναστάσεις, αντισύλληψη, πόλεμο και φυσικές καταστροφές.

Του Γιάννη Μπασιά*
ΠΗΓΗ: ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Το Τμήμα Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών προβλέπει ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός θα ανέλθει σε περίπου 9 δισεκατομμύρια το 2050, δηλαδή περισσότερο από 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι από σήμερα και αυτή η πρόβλεψη δεν αμφισβητείται πλέον.

Χρησιμοποιώντας αυτούς τους αριθμούς, οι δύο κύριοι ενεργειακοί οργανισμοί του κόσμου, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) και η Energy Information Administration (EIA), προέβλεπαν, προ πανδημίας κορονοϊού, πόση ενέργεια θα χρειαστεί η ανθρωπότητα μέχρι το 2050.

Πολλοί κοινωνικοί και οικονομικοί λόγοι συνέβαλαν στην αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, μεταξύ άλλων, ιατρικές εξελίξεις, βελτιώσεις στη δημόσια υγεία και την υγιεινή, αυξημένη διαθεσιμότητα τροφίμων και γεωργική παραγωγικότητα, ανάπτυξη του εμπορίου και των μεταφορών.

Παραδόξως, ο πρωταρχικός ρόλος των πηγών υψηλής ενεργειακής απόδοσης αναφέρεται σπάνια. Ωστόσο, ο κάθε ένας από τους παραπάνω παράγοντες, που συνέβαλλαν στην αύξηση του πληθυσμού τους τελευταίους αιώνες, ενισχύθηκε ισχυρά από την αυξανόμενη θερμική απόδοση της χρησιμοποιούμενης πηγής ενέργειας.

Τα φθηνά και άφθονα ορυκτά καύσιμα αποτέλεσαν την απαραίτητη προϋπόθεση για την αύξηση του πληθυσμού του περασμένου αιώνα και όλες οι χώρες, άμεσα ή έμμεσα, επωφελήθηκαν από την κατανάλωση ενέργειας υψηλής θερμικής απόδοσης, ιδιαίτερα για τον ηλεκτρισμό και τις μεταφορές.

Αναμφισβήτητα, η διαθεσιμότητα ενέργειας επιτρέπει στους πληθυσμούς να αναπτυχθούν, αλλά η κατανάλωση ενέργειας απαιτεί διαθεσιμότητα ενεργειακών πόρων, καθιστώντας τους την ίδια στιγμή, λόγω της έντονης εκμετάλλευσης, σπανιότερους. Τα κοντινά δάση εξαντλούνται, τα ανθρακωρυχεία σκάβονται βαθύτερα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξάγονται σε πιο σύνθετα περιβάλλοντα κάτω από δυσκολότερες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας.

Αυτό οδηγεί στην έρευνα και εκμετάλλευση νέων πηγών ενέργειας, οι οποίες με τη σειρά τους επεκτείνουν την ικανότητα της Γης να προμηθεύει την ανθρωπότητα με ενέργεια. Η εμφάνιση του άνθρακα ως πηγής ενέργειας εξάλειψε τον 19ο αιώνα την κυριαρχία της βιομάζας ως βασικής πηγής ενέργειας, απελευθερώνοντας τα γεωγραφικά όρια των διεθνών μεταφορών και της επικοινωνίας.

Από το τέλος του Β ‘ Παγκοσμίου Πολέμου, η χρήση του άνθρακα ως πηγή ενέργειας υποχώρησε και αντικαταστάθηκε από το αργό πετρέλαιο. Η κυριαρχία του πετρελαίου μετά τα μέσα του εικοστού αιώνα αύξησε ακόμη περισσότερο την ικανότητα μεταφοράς και έδωσε την δυνατότητα κατασκευής και εκμετάλλευσης χιλιάδων βιομηχανικών, αγροτικών και υγειονομικών παραγώγων του πετρελαίου.

Η έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων αποτέλεσε από την δεκαετία του 50 καθοριστικό παράγοντα παγκόσμιας βιομηχανικής ανάπτυξης. Μεγάλες νέες ανακαλύψεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική και την Ασία, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της θαλάσσιας μεταφοράς πετρελαίου και των δικτύων αγωγών, μείωσαν την τιμή του πετρελαίου και, αργότερα, του φυσικού αερίου, σε μια εποχή που το κόστος παραγωγής άνθρακα εξακολουθούσε να αυξάνεται.

Η σχέση μεταξύ αύξησης του πληθυσμού και των αναγκών ενέργειας συνοψίζεται σε τέσσερα στάδια, όπου το καθένα αντιπροσωπεύεται από μια κύρια πηγή ενέργειας, που αντικαθίσταται με τον χρόνο από την επόμενη, μεγαλύτερης ενεργειακής απόδοσης.

Έτσι η ανθρωπότητα πέρασε από την βιομάζα σε άνθρακα, από άνθρακα σε πετρέλαιο και στην συνέχεια σε φυσικό αέριο. Η πρωτογενής αυτή σχέση έχει μελετηθεί στο παρελθόν από πολλούς ερευνητές και τρία σενάρια αναλύουν τις επιπτώσεις του βαθμού διαθεσιμότητας των πηγών ενέργειας στην πληθυσμιακή εξέλιξη:

1. Συνεχής αύξηση της κατανάλωσης των ορυκτών καυσίμων

2. Μείωση ορυκτών καυσίμων, χωρίς υποκατάστατο υψηλής ενεργειακής απόδοσης

3. Μείωση των ορυκτών καυσίμων και εμφάνιση νέας πηγής ενέργειας υψηλής ενεργειακής απόδοσης

Στην περίπτωση συνεχούς αύξησης της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων θα αυξάνεται παράλληλα και ο πληθυσμός μέχρι το 2050, όπως προβλέπεται από τα μοντέλα των Ηνωμένων Εθνών και ένα μεγάλο μερίδιο της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού θα εξαρτάται ακόμα από τον άνθρακα.

Εάν οι τεχνολογίες δέσμευσης άνθρακα δεν καταστούν γρήγορα βιώσιμες, αυτό θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον. Η συνεχώς αυξάνουσα σημασία του φυσικού αερίου στον 21ο αιώνα θα συμβάλει στην αύξηση του πληθυσμού, αλλά με βάση τις τρέχουσες τάσεις το φυσικό αέριο θα διαδραματίσει παγκοσμίως, ίσως μικρότερο ρόλο από αυτόν του άνθρακα.

Στην περίπτωση μείωσης της διαθεσιμότητας ορυκτών καυσίμων, αλλά χωρίς επαρκές υποκατάστατο, η μείωση της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου θα σημάνει μείωση των εισροών ενέργειας στην κοινωνία, μείωση της παραγωγικότητας, και υποθετικά μείωση του πληθυσμού, ιδιαίτερα λόγω εξάρτησης της γεωργίας από λιπάσματα που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα.

Τα τελευταία χρόνια, η συμμετοχή των μη συμβατικών πετρελαϊκών πόρων, όπως το σχιστολιθικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, το πετρέλαιο από αμμόπισσα, αλλά και το πετρέλαιο και φυσικό αέριο βαθέων γεωτρήσεων ή αυτό των γεωγραφικών πόλων, οδήγησε σε αύξηση της διαθεσιμότητας ορυκτών καυσίμων. Αλλά η εξόρυξη αυτών των μη συμβατικών πετρελαϊκών πόρων είναι πολύ πιο ακριβή και ενεργοβόρα.

Με άλλα λόγια, απαιτείται ένα μεγάλο ποσό εισροών ενέργειας, ενώ το καθαρό ενεργειακό κέρδος είναι χαμηλότερο, και κατά συνέπεια, αυτές οι πηγές ενέργειας μπορεί να μην είναι τόσο σημαντικές για την αύξηση της παραγωγικότητας σε μακροχρόνια βάση. Σε αυτήν την περίπτωση, καθώς θα καταναλώνονται οι υπόλοιποι πετρελαϊκοί πόροι της γης, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα μπορούσε να υποστεί απότομη μείωση με σημαντικές επιπτώσεις για τις οικονομικές ισορροπίες.

Στην περίπτωση μείωσης των διαθέσιμων ορυκτών καυσίμων αλλά εισαγωγής μια νέας πηγής ενέργειας υψηλής ενεργειακής απόδοσης, παραδείγματος χάριν της σχάσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω βελτιώσεις της παραγωγικότητας, μειώνοντας την πίεση στους υπάρχοντες ορυκτούς πόρους και επιτρέποντας περαιτέρω αύξηση του πληθυσμού, χωρίς μείωση της κατανάλωσης.

Αλλά η σχάση εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμα πιο κοντά στην επιστημονική φαντασία, αν και οι εργαστηριακές έρευνες υποστηριζόμενες από διεθνή χρηματοδότηση παρουσιάζουν κάποια ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Η ενεργειακή απόδοση των εναλλακτικών λύσεων
Οι συνεισφορές ενεργειακών πόρων, όπως της πυρηνικής και υδροηλεκτρικής ενέργειας, της γεωθερμίας ή των σύγχρονων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, είναι επί του παρόντος σχετικά μικρές στο παγκόσμιο ενεργειακό μείγμα. Δυστυχώς δεν υπάρχουν σοβαρές συγκριτικές αναφορές μεταξύ του συνολικού ενεργειακού κόστους και της ενεργειακής απόδοσή τους, ενώ η κάθε μέθοδος έχει τους υποστηρικτές της.

Μια πηγή ενέργειας χαμηλότερης απόδοσης, όπως η ηλιακή ή η αιολική ενέργεια, μπορεί να συμβάλει, αλλά όχι να καλύψει, τις παγκόσμιες ανάγκες. Το μεγάλο πρόβλημα με τις πηγές χαμηλής ενεργειακής απόδοσης είναι ότι η καθαρή ενέργειά τους είναι χαμηλή, δηλαδή απαιτούν ένα μεγάλο ποσοστό εισερχόμενης ενέργειας, για να αποδώσουν κάποια εξερχόμενη ενέργεια, σε αντίθεση με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τα οποία έχουν υψηλές καθαρές ενεργειακές τιμές.

Η μετάβαση από ορυκτά καύσιμα σε μια πηγή χαμηλότερης ενεργειακής απόδοσης θα ασκήσει περαιτέρω πίεση χρήσης σε άλλες εναπομένουσες πηγές ενέργειας παγκοσμίως, όπως το ξύλο και ο άνθρακας. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω πιέσεις στους επιφανειακούς και υπόγειους πόρους με ισχυρό περιβαλλοντικό αντίκτυπο, ίσως απρόβλεπτο.

Όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια δεν είναι η απάντηση. Για να αντικαταστήσει τη μείωση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, η οποία παρέχει σήμερα στον κόσμο το 60% των ενεργειακών πόρων της, η πυρηνική ενέργεια, η οποία παρέχει 5,6%, όχι μόνο θα απαιτούσε σήμερα τεράστιες επενδύσεις υποδομών και ασφάλειας, αλλά και την κατανάλωση τεράστιων ποσοτήτων εισερχόμενης ενέργειας υψηλής απόδοσης, σε μια περίοδο που οι ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο αυξάνονται.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, εξαιρουμένης της σημερινής κατάστασης πανδημίας/συνδημίας, ότι η έλλειψη ορυκτών καυσίμων που προκαλείται από τις πιέσεις πληθυσμιακής αύξησης θα μπορέσει να οδηγήσει σε ακόμη περισσότερη καινοτομία και στην ανακάλυψη νεότερων και καλύτερων πηγών ενέργειας, αλλά δεν είναι σαφές ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι καινοτομίες ή ποιες νέες πηγές ενέργειας θα ήταν σε θέση να αντικαταστήσουν τα ορυκτά καύσιμα.

Μεγάλο μέρος της παραγωγής πετρελαίου τροφοδοτεί τις μεταφορές και η κύρια ιδέα για την αντικατάσταση των πετρελαιοκίνητων οχημάτων είναι η χρήση ηλεκτρικών οχημάτων, αλλά προς το παρόν, υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτή την ιδέα.

Πρώτον, η ενεργειακή απόδοση των ηλεκτρικών μπαταριών οχημάτων είναι αρκετά μικρότερη από την ενεργειακή απόδοση των παραγώγων του πετρελαίου. Αυτό παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα για τα οχήματα που κινούνται με πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, που σημαίνει ότι ο μέσος καταναλωτής δεν ενδιαφέρεται ακόμα για την αγορά ηλεκτρικών οχημάτων.

Δεύτερον, σε ολόκληρο τον κύκλο ζωής των ηλεκτρικών οχημάτων (από την εξόρυξη πόρων για την πραγματοποίηση ενός οχήματος μέχρι το τέλος της ζωής του οχήματος), καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες ενέργειας από ορυκτά καύσιμα και παράγουν σημαντικές ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα (CO2) συμβάλλοντας στο σύνολο των εκπομπών CO2.

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η παραγωγή ενός ηλεκτρικού οχήματος παράγει περισσότερο CO2 από ένα αντίστοιχο όχημα που τροφοδοτείται από παράγωγα διύλισης του πετρελαίου και ότι οι εκπομπές CO2 από την εξόρυξη πόρων για την κατασκευή είναι ένα σημαντικό μέρος των συνολικών εκπομπών CO2 από τα οχήματα.

Ένας πρόσθετος παράγοντας μόλυνσης συνδέεται με τα ορυκτά καύσιμα που χρησιμοποιούνται για την απόκτηση λιθίου, αναγκαίου για τις μπαταρίες ιόντων λιθίου, με την περιβαλλοντική αποκατάσταση και με την ανακύκλωσή κατά την απόσυρση των οχημάτων.

Η σχέση πληθυσμού και ενέργειας στην Ελλάδα
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ενεργειακοί πόροι χαμηλής αποδοτικότητας, όπως οι σημερινές ανανεώσιμες πηγές, δεν συνάγουν με μεγάλους ή αυξάνοντες πληθυσμούς. Χώρες με υψηλή βιομηχανική δραστηριότητα, όπως η Γερμανία και άλλες χώρες στην Ευρώπη, εκτός από τις επενδύσεις σε ΑΠΕ, συνεχίζουν να καταναλώνουν άνθρακα και να επενδύουν στην καύση του γαιάνθρακα.

Αντίθετα, το ελληνικό πείραμα επείγουσας απομάκρυνσης από τους λιγνίτες, που εφαρμόζεται από τις πρόσφατες ελληνικές κυβερνήσεις, λαμβάνει πιθανότατα υπόψη την τάση μείωσης του πληθυσμού και την απουσία υψηλής βιομηχανικής δραστηριότητας, αποτελέσματα της μνημονιακής και μεταμνημονιακής περιόδου της τελευταίας δεκαετίας.

Το πείραμα της Γερμανίας, όπου χιλιάδες ανεμογεννήτριες και ένα υψηλό ποσοστό φωτοβολταϊκών (Energiewende program) εγκαταστάθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών δεν απέδωσε παρά μια μικρή μείωση των κατά κεφαλήν εκπομπών CO2.

Όσον αφορά την Ελλάδα, είναι αξιοσημείωτο ότι με 5 BCM εισαγόμενο φυσικό αέριο, που θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, η χώρα θα υπερβεί το 65% σημερινό ποσοστό ενεργειακής εξάρτησης από το εξωτερικό, ενώ η έρευνα και εκμετάλλευση εγχώριου φυσικού αερίου θα μπορούσε να συμβάλει, ακόμα και να απαλείψει, το τεράστιο εγχώριο ενεργειακό έλλειμμα που δημιουργείται από την ραγδαία απολιγνιτοποίηση της χώρας.

Συμπερασματικά, είναι αναμφισβήτητο ότι οι ενεργειακοί πόροι ήταν και είναι ένα πολύτιμο αγαθό — ιδιαίτερα τα ορυκτά καύσιμα, τα οποία παρέχουν ακόμα το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας στην υδρόγειο. Η ηλιακή και αιολική ενέργεια παράγουν ηλεκτρισμό μόνο, αλλά τα υπάρχοντα συστήματα μεταφορών, τα συστήματα τροφίμων, τα συστήματα θέρμανσης κτιρίων, τα συστήματα εξόρυξης πόρων, και οι διαδικασίες δημιουργίας παραγώγων εξαρτώνται ακόμη από το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και τον άνθρακα.

Από οικονομική άποψη, η μείωση της ζήτησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στο μέλλον, θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι άνθρωποι θα μπορούν να συνεχίζουν να αγοράζουν προϊόντα διύλισης και παράγωγα υδρογονανθράκων στις τιμές που χρειάζονται οι παραγωγοί για να συνεχίσουν να τα παράγουν.

Είναι σημαντικό για την εξίσωση ότι η παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου αυξήθηκε πάνω από 5 εκατομμύρια βαρέλια/ημέρα από το 2015 έως το 2019. Τα αποστάγματα πετρελαίου προσφέρουν τη δυνατότητα να αποφευχθεί η χειρωνακτική φυσική προσπάθεια. Ωστόσο, υπάρχει ένας αυξανόμενος πληθυσμός που θα πρέπει να αντέξει οικονομικά να αγοράσει αποστάγματα πετρελαίου, ή τις συσκευές που τα χρησιμοποιούν.

Το πετρέλαιο θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται στο βαθμό που οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αγοράσουν αποστάγματα πετρελαίου και η πετρελαϊκή βιομηχανία ανταπεξέρχεται στην έλλειψη οικονομιών κλίμακας. Ως επίλογο θα μπορούσαμε να κλείσουμε με μια φράση του Antoine de Saint-Exupéry, αμφιλεγόμενη στην περίπτωσή μας ” Ένας στόχος χωρίς σχέδιο είναι απλά μια ευχή”

Βασικές πηγές:
https://www.eia.gov/analysis/
http://theoildrum.com/special/archives
https://www.postcarbon.org/
> The End of Oil is Near or Maybe Not, Roger Blanchard, resilience.org, September 2020
> Perspectives de la population mondiale: la révision de 2017, Département des affaires économiques et sociales de l’ONU (DESA)
> Peak People: The Interrelationship between Population Growth and Energy Resources, Graham Zabel, Energy bulletin, April 2009
> Economic and Demographic Relationships in Development, The John Hopkins University Press, Ester Boserup, (1990)

————————————–

*O Δρ. Γιάννης Μπασιάς, τέως Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΔΕΥ, διαθέτει περισσότερα από 30 χρόνια διεθνούς επαγγελματικής εμπειρίας στη αξιολόγηση κοιτασμάτων, τα τεχνικά έργα, τη δημιουργία πετρελαϊκού χαρτοφυλακίου και την διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού. Διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου Georex και εργάστηκε σε θέματα υπεράκτιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Δυτική Αφρική, την Μαυριτανία, το Κανάλι της Μοζαμβίκης, το κεντρικό-νότιο Ατλαντικό.

Αρχικά, ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και ως Αναπληρωτής Καθηγητής στο Εργαστήριο Γεωλογίας του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι. Κατέχει διδακτορικό τίτλο στη γεωλογία (Παρίσι, 1984), πτυχίο Γεωλογίας από το ΚΠΑ (1979), δίπλωμα οικονομικών (Παρίσι, 1994) και δίπλωμα διοίκησης επιχειρήσεων από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Παρισιού (1989). Είναι συγγραφέας ή συνεργάτης σε περισσότερες από 30 δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά ή βιομηχανικά περιοδικά και συν-εκδότης 3 εκθέσεων θαλάσσιων αποστολών στον Ινδικό Ωκεανό.

Κλιματική Αλλαγή, ΑΠΕ και Φυσικό Αέριο, μια Κρίσιμη Επιλογή Του Αριστοφάνη Στεφάτου*

Η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται να συντελείται με ανησυχητικά γρήγορο ρυθμό και η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων αποδίδει την επιτάχυνση αυτή στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) από ανθρώπινες δραστηριότητες. Μπορεί σε ετήσια βάση ο άνθρωπος να απελευθερώνει στο περιβάλλον συγκριτικά μικρή ποσότητα CO2 (34,2 Gigatons), που αντιστοιχεί στο περίπου 4.6% του φυσικά εκλυόμενου CO2 (750 Gigatons), εκτιμάται όμως

πως ένα ποσοστό της τάξης του 40% των ανθρωπογενών εκπομπών CO2, δεν απορροφάται από την φύση και συσσωρεύεται στην ατμόσφαιρα όπου δρα ως ένα από τα αέρια του θερμοκηπίου. Είναι συνεπώς κρίσιμο να επιτύχουμε τη μείωση των εκπομπών CO2 κατά 40% (13,7 Gigatons), το συντομότερο δυνατό, προκειμένου να ανασχεθεί η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Η πανδημία του 2020, φαίνεται να επιδρά θετικά στη μείωση των εκπομπών CO2 και ίσως να αποφύγουμε ένα νέο ρεκόρ αύξησης της μέσης θερμοκρασίας της γης για τέταρτο συνεχόμενο έτος μετά το 2016. Η συγκυρία όμως αυτή δεν σημαίνει ότι έχουμε επιτύχει την επιθυμητή καμπή στην καμπύλη θερμοκρασίας του πλανήτη μας. Το αντίθετο μάλιστα, καθώς η ενδεχόμενη λήξη της πανδημίας γίνεται όλο και περισσότερο ορατή, η επιστροφή μας στην κανονικότητα θα μας φέρει κοντά στα προ πανδημίας επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας και εκπομπών CO2 και συνεπώς δεν μπορούμε να εφησυχάσουμε ότι είμαστε σε καλό δρόμο.

Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της μείωσης των εκπομπών του CO2, μια από τις πλέον προβεβλημένες πολιτικές που ακολουθείται σε ευρωπαϊκό και  εθνικό επίπεδο είναι η προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) σε αντικατάσταση των ρυπογόνων ορυκτών καυσίμων από το επονομαζόμενο ενεργειακό μείγμα. Ποιο είναι όμως το καταλληλότερο μείγμα ενεργειακών πόρων; Ποιες είναι οι τεχνολογίες με τις καλύτερες προοπτικές επιτυχίας; Με ποιο ρυθμό θα πρέπει να υλοποιηθεί η μετάβαση;

Το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), αποτελεί μια από τις σημαντικότερες έως τώρα προσπάθειες να ανταποκριθούμε στην κλιματική αλλαγή, καθώς ορίζει συγκεκριμένους ποσοτικούς στόχους και θέτει τις βάσεις για την υλοποίηση της ενεργειακής μετάβασης. Με το κεκτημένο του ΕΣΕΚ ως σημείο εκκίνησης, οφείλουμε τώρα να επαναξιολογήσουμε τις διαφαινόμενες επιλογές μας και να βελτιστοποιήσουμε τις αποφάσεις μας. Επισημαίνουμε όμως ότι εθνικοί στόχοι στα πλαίσια του ΕΣΕΚ, πέραν της καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, είναι μεταξύ άλλων και η βιώσιμη ανάπτυξη όλων των οικονομικών κλάδων με ταυτόχρονη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, η γενικότερη περιβαλλοντική προστασία, η βελτιστοποίηση κόστους-οφέλους για την ενεργειακή μετάβαση, η ενεργειακή ασφάλεια και η ασφάλεια εφοδιασμού της ΕΕ.

Μπορεί η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής να αποτελεί την πλέον επείγουσα προτεραιότητά μας, η επιλογή των όπλων με τα οποία θα διεξάγουμε όμως τον πόλεμο οφείλει να υπηρετεί, στο μέτρο του εφικτού, και τα γενικότερα κριτήρια περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, οικονομικής ωφέλειας και ασφάλειας. Με λίγα λόγια, κάθε μορφή ΑΠΕ που μειώνει τις εκπομπές CO2, δεν είναι απαραίτητα και η καταλληλότερη λύση, καθώς η αξιολόγηση μας πρέπει να είναι πολυδιάστατη. Οι καταλληλότερες επιλογές (συνδυασμός πηγής ενέργειας και τεχνολογίας) θα προκύψουν με βάση την απόδοση επί σειράς κριτηρίων όπως: α) η συσχετιζόμενη θνησιμότητα (π.χ. ατυχήματα, υγειονομικές επιπλοκές κ.α.), β) οι συνολικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, γ) η απαιτούμενη χρήση γης, δ) ο όγκος των υλικών που απαιτούνται, ε) η ανάγκη και διαθεσιμότητα σε κρίσιμα υλικά (πχ. κρίσιμα μέταλλα και σπάνιες γαίες), στ) το συνολικό κόστος, ζ) η αποδοτικότητα και σταθερότητα και φυσικά η) η παραγωγή στερεών αποβλήτων. Η ολιστική αυτή προσέγγιση θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διεξοδικής μελέτης και ανάλυσης, καθώς συχνά παρατηρείται το φαινόμενο να αγνοούνται σημαντικές παράμετροι από τον υπολογισμό των περιβαλλοντικών και οικονομικών επιπτώσεων των διαφόρων ενεργειακών επιλογών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν πρόσφατα δημοσιευμένες εκτιμήσεις που αναδεικνύουν το φυσικό αέριο ως μια από τις καλύτερες διαθέσιμες επιλογές (Hesthammer J., 2020. A real green shift must relate to the total footprint of energy sources, not just climate). Η διάσταση αυτή αναδεικνύεται και μέσα από την ετήσια έκθεση 2020 για τον Ελληνικό Ενεργειακό Τομέα του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΙΕΝΕ) που παρουσιάστηκε πρόσφατα. Στο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ) η συμμετοχή των υδρογονανθράκων στην τελική κατανάλωση μειώνεται στο 54,7% το 2030 και στο 50,7% το 2040, παρά τη σημαντική διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό ισοζύγιο και στην εξοικονόμηση ενέργειας.

Παρά τους φιλόδοξους στόχους και τις πολιτικές που εφαρμόζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για τη μείωση των εκπομπών CO2, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (ΙΕΑ) προβλέπει ότι με βάση τις σημερινές ακολουθούμενες πολιτικές (σενάριο STEPS) το CO2 θα αυξηθεί από τους 34,2 Gt σήμερα στα 36 Gt μέχρι το 2030. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η όποια μείωση θα καθυστερήσει, και για να είναι ουσιαστική απαιτεί επιπλέον την εφαρμογή τεχνολογιών δέσμευσης και μόνιμης αποθήκευσης του CO2 (σενάριο Βιώσιμης Ανάπτυξης SDS). Το συμπέρασμα αυτό δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάζει καθώς το μερίδιο  της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε εκπομπές αντιπροσωπεύει λιγότερο από 9% του συνόλου ενώ χώρες όπως Κίνα, ΗΠΑ, Ινδία, και Ρωσία των οποίων οι αθροιστικές εκπομπές ξεπερνούν το 53% του συνόλου, δεν έχουν αποφασίσει μέτρα αντίστοιχου μεγέθους.

Προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, τα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν εδώ και καιρό υιοθετήσει σειρά από αντίστοιχα φορολογικά μέτρα τα οποία αφενός επιφέρουν έσοδα που διατίθενται για τη στήριξη των νέων και πιο καθαρών μορφών ενέργειας, αφετέρου όμως οδηγούν σε άνοδο τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και των καυσίμων. Αν και με πτωτικές τάσεις το 2020, στην Ελλάδα το τέταρτο εξάμηνο του 2019 καταγράφηκαν οι υψηλότερες τιμές χονδρικής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη, ενώ και οι τιμές των καυσίμων διατηρούνται σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο με ποσοστά φορολόγησης μεταξύ 60% και 72%. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι το 2018, η Ελλάδα κατείχε την πρώτη θέση με ποσοστό 3,69% των περιβαλλοντικών φόρων έναντι του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος, με το μέσο όρο σε ευρωπαϊκό επίπεδο να διαμορφώνεται στο 2.41%. Το υψηλό αυτό ποσοστό φορολόγησης δυστυχώς συνδυάστηκε και με πολύ κακή επίδοση σε επίπεδο ενεργειακής πενίας, καθώς το 2018 το 22.7% των νοικοκυριών στην Ελλάδα αδυνατούσε να διατηρεί το επίπεδο θέρμανσης σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ένα ποσοστό που ευτυχώς μειώθηκε στο 17.9% το 2019 (Eurostat, HAEE Greek energy market report). Ο κίνδυνος να βασιζόμαστε στην εισαγωγή φθηνής ηλεκτρικής ενέργειας από γειτονικές χώρες για να διατηρήσουμε τις τιμές όπως έγινε το 2019, ελλοχεύει. Το κόστος συνεπώς της ενεργειακής μετάβασης θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά καθώς επηρεάζει και το μέσο νοικοκυριό αλλά και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας (ΣΕΒ).

Η Ελλάδα διαθέτει πληθώρα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με σημαντικό δυναμικό. Αυτό το δυναμικό οφείλουμε να το εκμεταλλευτούμε κατά τον καλύτερο τρόπο. Δεν θα πρέπει όμως να παραγνωρίσουμε ότι η ανάπτυξη ακόμα και των ΑΠΕ βασίζεται σε τεχνολογίες και υλικά (βλέπε κατασκευή φωτοβολταϊκών και μπαταριών) τα οποία θα χρειαστεί να εισαχθούν. Θα ήταν συνεπώς αφελές να θεωρήσουμε ότι η ανάπτυξη των ΑΠΕ επαρκεί προκειμένου να επιτύχουν η Ελλάδα και η Ευρώπη ενεργειακή ασφάλεια δίχως εξάρτηση από εισαγωγές. Η σημερινή ενεργειακή εξάρτηση από την εισαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία, απλά θα αντικατασταθεί από μια παρόμοια αν και λιγότερο προφανή εξάρτηση, από την Κίνα.

Ενεργειακά η Ελλάδα σήμερα κατέχει μια ιδιαίτερα προνομιακή θέση εξαιτίας των σημαντικών της ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων. Είναι μια χώρα πλούσια σε δυναμικό ΑΠΕ και έχει ξεκινήσει μεθοδικά την αξιοποίηση των περισσοτέρων με την εκκρεμότητα της γεωθερμικής ενέργειας. Επίσης, κατέχει γεωγραφικά κομβική θέση ανάμεσα στην ευρωπαϊκή αγορά και την πλούσια σε φυσικό αέριο ανατολική Μεσόγειο, και αναπτύσσει σημαντικές υποδομές φυσικού αερίου. Το κρίσιμο και έως σήμερα αναξιοποίητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι το δυναμικό της σε φυσικό αέριο.

Η αλήθεια είναι ότι η προοδευτική απολιγνιτοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο καθιστά το φυσικό αέριο ιδιαίτερα ελκυστικό. Το φυσικό αέριο αναγνωρίζεται ως το ιδανικό καύσιμο γέφυρα για την ενεργειακή μετάβαση καθώς είναι οικονομικά εξαιρετικά ανταγωνιστικό, απελευθερώνει 60% λιγότερο CO2 από τον λιγνίτη, και εάν συνδυαστεί με τεχνολογίες δέσμευσης και αποθήκευσης CO2, οι εκπομπές μπορούν ακόμη και να μηδενιστούν. Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι συνδυάζεται αρμονικά με υδρογόνο για την παραγωγή του αλλά και τη μεταφορά του μέσω των υφιστάμενων υποδομών. Κατ’ επέκταση, μπορούμε να προσδώσουμε χαρακτηριστικά κυκλικής οικονομίας ξεκινώντας με την εξερεύνηση και παραγωγή φυσικού αερίου, στη συνέχεια δέσμευση και αποθήκευση CO2 και τελικά με την προοδευτική επαναχρησιμοποίηση του για παραγωγή και μεταφορά υδρογόνου.

Επιπλέον, το φυσικό αέριο ως ναυτιλιακό καύσιμο διεθνών μεταφορών (υγροποιημένο – ΥΦΑ) αναμένεται να αναπτυχθεί με μέσο ρυθμό 2,6%, κυρίως λαμβάνοντας ώθηση από την Ασία με την αυξανόμενη χρήση ΥΦΑ για φορτηγά πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Ομοίως, και οι απαιτήσεις των εισαγωγών στην Ευρώπη αναμένεται να αυξηθούν κατά περισσότερο από 10%, το χρόνο, τα επόμενα πέντε χρόνια, παρά τη στάσιμη ζήτηση. Αυτό οφείλεται σε μια ραγδαία μείωση της εγχώριας παραγωγής στη βορειοδυτική Ευρώπη.

Η προώθηση συνεπώς, της εγχώριας παραγωγής φυσικού αερίου προσφέρει άμεσα και έμμεσα οφέλη, επιτρέποντας α) την άμεση και φθηνότερη επίτευξη του στόχου μείωσης των εκπομπών CO2, β) περιθώρια φορολόγησης για την περαιτέρω εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας των ΑΠΕ, γ) την ανάπτυξη υποδομών και τεχνογνωσίας για δέσμευση και αποθήκευση CO2, και υδρογόνου, δ) ανταγωνιστικότητα στην ελληνική βιομηχανική παραγωγή, ε) θεμελίωση της χώρας ως ενεργειακού κόμβου, στ) μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας και ενδεχομένως εξαγωγικές προοπτικές φυσικού αερίου ή και ηλεκτροπαραγωγής.

Η εξερεύνηση και παραγωγή φυσικού αερίου στην Ελλάδα, πρέπει να αποτελέσει κρίσιμη εθνική προτεραιότητα για τη χώρα καθώς αποτελεί καταλυτική δύναμη για να επιτύχουμε το στόχο μείωσης των εκπομπών CO2 ικανοποιώντας τους στόχους του ΕΣΕΚ με παράλληλη οικονομική ανάπτυξη και διασφάλιση της ενεργειακής αλλά και της εθνικής ασφάλειας της χώρας. 

Παρά τις αξιέπαινες προσπάθειες που καταβάλλονται σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, τα σημερινά δεδομένα υποδεικνύουν ότι θεμελιώδεις στόχοι του ΕΣΕΚ δύσκολα θα ικανοποιηθούν και πως σε κάθε περίπτωση η ενεργειακή μας μετάβαση συνοδεύεται από υψηλό κόστος. Ταυτόχρονα, οι μελέτες δείχνουν ότι προκειμένου να ανασχεθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη στο χρονικό ορίζοντα των επόμενων δεκαετιών, απαιτείται α) η ουσιαστική δράση των μεγάλων κρατών αλλά και β) η υιοθέτηση τεχνολογίας δέσμευσης και αποθήκευσης του CO2. Η Ελλάδα έχει εισέλθει στο δρόμο του ενεργειακού της μετασχηματισμού, δημιουργώντας εξαιρετικές προοπτικές για οικονομική ανάπτυξη και προσελκύοντας εγχώριο αλλά και διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον. Οι διαμορφωμένες συγκυρίες μας επιβάλουν να προσεγγίσουμε την ενεργειακή μας μετάβαση με εξωστρέφεια και μας επιτρέπουν να θέσουμε στόχους που υπερβαίνουν τις εθνικές μας ανάγκες. Καταλυτικό ρόλο για την υλοποίηση ενός εθνικού αναπτυξιακού μοντέλου γύρω από την ενέργεια έχει η εξερεύνηση και παραγωγή των αποθεμάτων φυσικού αερίου της χώρας, τα οποία αν μη τι άλλο μπορούν να εγγυηθούν την οικονομική επιτυχία της ενεργειακή μετάβασης.

*Λίγα λόγια για τον κ. Αριστοφάνη Στεφάτο, Διευθύνων Σύμβουλο, ΕΔΕΥ

Ο κ. Αριστοφάνης Στεφάτος είναι  Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ Α.Ε). Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στη Γεωλογία και Γεωφυσική ενώ έχει εξειδικευθεί και στην Περιβαλλοντική Ωκεανογραφία. Τα τελευταία 15 χρόνια έχει διατελέσει σε ανώτερες και ανώτατες διευθυντικές θέσεις σε ιδιωτικές εταιρείες έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων στο εξωτερικό και αποτελεί ιδρυτικό μέλος τεσσάρων νορβηγικών εταιρειών. 

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Από την πλευρά της δημιουργίας και της παρουσίας πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής στη χώρα μας, η δεκαετία του 2020 είναι η πιο… φτωχή σε σύγκριση με όλες τις δεκαετίες από το 1940 μέχρι σήμερα.Στην δεκαετία του ’40 είχαμε πόλεμο, ξένη κατοχή, εμφύλιο πόλεμο. Στην δεκαετία του ’50 η χώρα ήταν κατεστραμμένη και υπήρχε η κυριαρχία του Παλατιού και της αστυνομικής βίας.Παρ’ όλα αυτά υπήρχε πολιτιστική ζωή. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω τις θεατρικές παραστάσεις, τις συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας, το Ελληνικό Χορόδραμα.Στην δεκαετία του ’60 οι σκληρές οικονομικές συνθήκες αλλά και η συνεχιζόμενη αστυνομική βία δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την πολιτιστική μας αναγέννηση.Στην δεκαετία του ’70 είχαμε την χούντα.Αμέσως μετά, η πολιτιστική ζωή συνέχισε το δρόμο της.Στην δεκαετία του ’80 οι μεγάλες κοινωνικές ανακατατάξεις βοήθησαν την ανάπλαση της καλλιτεχνικής μας ζωής.Στην δεκαετία του ’90 και του 2000 οι πολιτιστικές εκδηλώσεις (με την βοήθεια πάντα του Κράτους και των Δήμων) συνεχίστηκαν.Στην δεκαετία του 2010 άρχισε η παρακμή, για να φτάσουμε στην δεκαετία του 2020 στο ΜΗΔΕΝ. Αναγνωρίζω ότι οι συνθήκες (πανδημία, οικονομία, τουρκική απειλή) θα πρέπει να είναι -και είναι- μεταξύ των εθνικών μας προτεραιοτήτων.Ο σκοπός όμως αλλά και η προϋπόθεση για όλα, είναι η Παιδεία και ο Πολιτισμός. Όσο μεγάλος και αν είναι ο πλούτος μιας χώρας, η Ιστορία διδάσκει ότι εκείνο που μένει τελικά είναι ο Πολιτισμός της.Ποιος γνωρίζει σήμερα τις καθημερινές αποφάσεις για τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που απασχόλησαν τον Περικλή και άλλους στην αρχαία Αθήνα; Κανείς! Όμως όλοι γνωρίζουν και μάλιστα επί πολλούς αιώνες τον Πολιτισμό που εκείνοι οι δημόσιοι άνδρες βοήθησαν να δημιουργηθεί. Και φυσικά χάρη στην χρηματοδότηση του Πολιτισμού από το ταμείο του Κράτους!Με πολιτικούς χωρίς την παιδεία και το όραμα του Περικλή και των άλλων δημοσίων παραγόντων, δεν θα υπήρχε η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας. Δεν θα υπήρχαν τα θέατρα. Δεν θα υπήρχαν ίσως ο Σοφοκλής και ο Φειδίας.Γιατί αν ο καλλιτέχνης γνωρίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να φτάσει το έργο του στην κοινωνία, τότε δεν θα το γράψει, δεν θα το συνθέσει, δεν θα το λαξεύσει. Δεν θα υπήρχε ίσως ούτε το κοινό που διψά για τα έργα της εποχής του. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ερμηνευτές που έχουν ανάγκη να ερμηνεύσουν καινούρια έργα θεατρικά, μουσικά, χορευτικά.* Λυπάμαι πολύ αλλά είμαι υποχρεωμένος να θυμίσω στους δημόσιους άνδρες και κυρίως στην Κυβέρνηση ότι η υστεροφημία τους εξαρτάται περισσότερο από την συμβολή τους στον Πολιτισμό παρά από ο,τιδήποτε άλλο.Το παράδειγμα του Περικλή που ανέφερα, δεν είναι μοναδικό. Εάν παρακολουθήσουμε σχολαστικά την ιστορία της Τέχνης, θα δούμε ότι πίσω από κάθε της κατάκτηση υπάρχει το δημόσιο πρόσωπο του αντίστοιχου τόπου και της αντίστοιχης εποχής, που παραμένει στην ανάμνηση των ανθρώπων επειδή βοήθησε την δημιουργία νέας σκέψης και νέων καλλιτεχνικών έργων.* Και για να μην πάμε πολύ μακριά, ας δούμε ποια είναι τα πρόσωπα που έμειναν στη μνήμη και στην ιστορία τον τελευταίο αιώνα στην χώρα μας. Είναι οι περισσότεροι πολιτικοί ή ποιητές, συγγραφείς, δημιουργοί, μουσικοί, ζωγράφοι, γενικά άνθρωποι του Πνεύματος και της Τέχνης;* Σήμερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το πλοίο ΕΛΛΑΣ έχουν να κάνουν με το Μηχανοστάσιο και με τον τυφώνα Τουρκία. Το λιμάνι όμως στο οποίο θα πρέπει να κατευθύνεται, είναι η Παιδεία και ο Πολιτισμός.Και ποιος φροντίζει γι’ αυτή την πορεία, αφού Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση απασχολούνται μονάχα με το Μηχανοστάσιο και τον θυελλώδη καιρό που μας θαλασσοδέρνει χωρίς να υπάρχει πολιτιστικό όραμα;Κάποτε το Μηχανοστάσιο θα διορθωθεί και θα έρθει μπουνάτσα. Τότε και μόνο τότε, η πολιτική ηγεσία θα ανακαλύψει ότι το λιμάνι στο οποίο θα έχουμε φτάσει, θα είναι μια αδιέξοδη λιμνοθάλασσα με μοναδικό πολιτιστικό ήχο τον κοασμό των βατράχων…aenallaktikos – noixtoparathyro.gr-ΤΑ ΝΕΑ

Νέα, πενταετής συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις – Ώρα να δώσουν έμπρακτα ανταλλάγματα οι ΗΠΑ

Θανάσης Αργυράκης

Θα προωθήσουμε με τις ΗΠΑ την επικαιροποίηση της συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» δήλωσε ο Ν. Δένδιας

Ανατρέπεται, ως όλα δείχνουν, το καθεστώς της συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Ενώ, εδώ και δεκαετίες η ακολουθούμενη πρακτική ήταν να ανανεώνεται η συμφωνία «αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ» ετησίως, τώρα η Αθήνα σκοπεύει να δώσει στην Ουάσιγκτον αυτό που ζητάει εδώ και τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Ανανέωση της συμφωνίας σε πενταετή βάση.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι πολύ πιθανόν να δοθούν και νέες βάσεις στις ΗΠΑ. Κάτι που επίσης θα ικανοποιήσει την Ουάσιγκτον, η οποία ζητάει επιπρόσθετες στρατιωτικές «διευκολύνσεις» στη Βόρειο Ελλάδα και το Αιγαίο, καθώς και επέκταση των υπαρχουσών αμερικανικών βάσεων.

Εύλογα, βέβαια, γεννάται το ερώτημα γιατί η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει και προαναγγέλλει ότι θα «ικανοποιήσει» τις μόνιμες απαιτήσεις των ΗΠΑ και θα προσφέρει περαιτέρω «διευκολύνσεις» στην αμερικανική πλευρά.

Πόσο μάλλον, όταν ακόμα δεν έχει αναλάβει η νέα κυβέρνηση στις ΗΠΑ, και, ως εκ τούτου, η Αθήνα ούτε τις προθέσεις Μπάϊντεν γνωρίζει σαφώς, ούτε και έχει διαπραγματευτεί μαζί της για «ανταλλάγματα», τα οποία θα πρέπει να προσφέρει η Ουάσιγκτον έναντι των «εξυπηρετήσεων» που δείχνει αποφασισμένη να δώσει η Ελλάδα.

Δένδιας: «Μακροπρόθεσμη προοπτική»

Τις πληρoφορίες, σύμφωνα με τις οποίες η Αθήνα προσανατολίζεται στην πενταετή ανανέωση της Ελληνο-αμερικανικής συμφωνίας, φαίνεται να επιβεβαιώνει, με δηλώσεις του, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας.

Χαρακτηριστικά, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο ίδιος είπε: «Θα προωθήσουμε με τις ΗΠΑ την επικαιροποίηση της συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας.

Σκοπός μας είναι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για την προσαρμογή της συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας ούτως ώστε,

αφενός, να υπάρξει μια ιδιαίτερα μακροπρόθεσμη προοπτική να μη χρειάζεται ανανέωση κάθε χρόνο και,

αφετέρου, να αυξηθεί το αποτύπωμα της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα, σε περιοχές που καταδεικνύουν τη στρατηγική σημασία της χώρας μας».

Να σημειωθεί πως η ελληνο-αμερικανική συμφωνία είναι διακρατική και, ως εκ τούτου, την αρμοδιότητα έχει το υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, καθοριστικό ρόλο σε αυτήν έχει το υπουργείο Αμυνας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συμφωνία θα ανανεώνεται ανά πενταετία, και όχι ετησίως, όπως γινόταν έως τώρα τις τρείς τελευταίες δεκαετίες.

Κατά ασφαλείς πληροφορίες, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Τζέφρι Πάϊατ, είχε επιμείνει ιδιαίτερα, επανειλημμένως, τα προηγούμενα χρόνια, ζητώντας πενταετία. Αμερικανικοί διπλωματικοί κύκλοι στην Αθήνα, μάλιστα, έκαναν λόγο περί επιθυμίας ακόμα και για δέκα χρόνια.

Σε αυτό φέρεται να είχε επιμείνει έντονα η αμερικανική πλευρά πριν από την επίσκεψη του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στην Ουάσιγκτον, προς το τέλος του 2017. Ωστόσο, η τότε ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικων, εφέρετο να συμφωνούσε.

Ενδιαφέρον είναι ότι εκείνη την περίοδο, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Τσίπρα στις ΗΠΑ, η Νέα Δημοκρατία, από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσω δηλώσεων αρμοδίων στελεχών της, ζητούσε από την κυβέρνηση να «ικανοποιήσει» το αμερικανικό «αίτημα».

Νέες βάσεις

Κατά πληροφορίες, επίσης, η αμερικανική πλευρά ζητούσε -και εξακολουθεί να θέλει- νέες στρατιωτικές «διευκολύνσεις» στην Ελλάδα. Κατά καιρούς έχουν αναφερθεί άνω των δέκα πέντε περιοχών στη χώρα μας.

Στη Βόρειο Ελλάδα, σε Καβάλα και Αλεξανδρούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στο Αιγαίο, στη Σκύρο και την Κάρπαθο, καθώς και σε σειρά άλλων περιοχών της Κεντρικής και Δυτικής Ελλάδας.

Επιπλέον, έχει ζητηθεί η επέκταση υπαρχουσών βάσεων. Κάτι, άλλωστε, που γίνεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Σούδας.

Το «επιχείρημα» της αμερικανικής πλευράς για πενταετή επέκταση της ισχύος της συμφωνίας για τις βάσεις ήταν ότι, κατ’ αυτό τον τρόπο, το αμερικανικό Πεντάγωνο θα μπορέσει να «αποσπάσει» την έγκριση για περισσότερα χρήματα, προκειμένου να επενδυθούν στις βάσεις, στην Ελλάδα.

Από τη μεριά της, η Αθήνα, τις τελευταίες δεκαετίες, θεωρούσε ως «μοχλό πίεσης» προς την Ουάσιγκτον την ετήσια ισχύ της συμφωνίας, διότι έτσι θα μπορούσε να διαπραγματεύεται σε τακτική βάση «ανταλλάγματα» από τις ΗΠΑ.

Αμερικανικοί στρατηγικοί σχεδιασμοί

Ο Ν.Δένδιας, πάντως, ο οποίος ανέφερε στη συνέντευξή του ότι προσβλέπει στην πρώτη συνάντησή του συνάντηση με τον νέο Αμερικανό ομόλογό του, Αντονυ Μπλίνκεν, υποστήριξε ότι «η αμερικανική παρουσία δεν συνίσταται σε δημιουργία βάσεων ψυχροπολεμικής εποχής και λογικής», αλλά «θα είναι ευέλικτη και προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα».

Ο ίδιος, επίσης, δήλωσε πως θεωρεί αναγκαία την περαιτέρω αύξηση της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή μας. «Αυτό που θεωρώ χρήσιμο -είπε- είναι μια έντονη και διαρκής παρουσία των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Τόσο διπλωματική όσο και στρατιωτική».

Να σημειωθεί πως, βάσει των αμερικανικών σχεδιασμών τόσο στην περιοχή μας, όσο και διεθνώς, όπως έχουν διατυπωθεί στα στρατιωτικά Δόγματα των ΗΠΑ, αλλά και στους κόλπους του ΝΑΤΟ, κύριες αντίπαλες δυνάμεις για τις ΗΠΑ, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια, είναι η Ρωσία και η Κίνα.

Στην περιοχή μας, μάλιστα, παρα την επιθετικότητα που εκδηλώνει η «αναθεωρητική» Αγκυρα, στο στόχαστρο των ΗΠΑ, έως τώρα, βρίσκονται μόνο οι ρωσικές αερο-ναυτικές και στρατιωτικές δραστηριότητες, ειδικά στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και στο Αιγαίο, όμως, δεδομένου ότι τα ρωσικά πλοία διαπλέουν το Πέλαγος για να φτάσουν στη Συρία.

Επιπλέον, η Αλεξανδρούπολη, το λιμάνι της οποίας πιθανότατα περνάει σε αμερικανικά χέρια, δεν θα αποτελέσει μόνο διάδρομο προώθησης του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Κεντρική Ευρώπη, αλλά και βάση – κρίκο μιας ενιαίας αμερικανικής – ΝΑΤΟϊκής «αλυσσίδας» που ξεκινάει από τη Βαλτική και καταλήγει στην Α.Μεσόγειο. Και σε αυτή την περίπτωση με κυρίως στόχο τη Ρωσία.

Ως γνωστόν, στους διαγωνισμούς για τα λιμάνια της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης έχουν εμφανιστεί δύο σχήματα με αμερικανική συμμετοχή. Το δεδηλωμένο, έως τώρα, ενδιαφέρον των ΗΠΑ, τουλάχιστον για την Αλεξανδρούπολη, είναι να χρησιμοποιηθεί ο λιμένας και ως βάση εξυπηρέτησης του Πολεμικού Ναυτικού τους.

Ανταλλάγματα – «επενδύσεις»

Στις διακρατικές σχέσεις είναι φυσικό κάθε χώρα να ενδιαφέρεται για την ικανοποίηση των συμφερόντων της. Οι ΗΠΑ εξυπηρετούν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, καταφέρνοντας να αποσπάσουν από την Ελλάδα νέες παραχωρήσεις για στρατιωτικές «διευκολύνσεις».

Εξίσου εύλογο, λοιπόν, είναι να ζητήσει και η Ελλάδα ανταλλάγματα, στο πλαίσιο των «συμμαχικών σχέσεών» της με τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, παρά τη λεκτική στήριξη που παρείχαν οι ΗΠΑ στη χώρα μας στα ελληνο-τουρκικά, κυρίως δια στόματος του Μάϊκ Πομπέο, η Ουάσιγκτον δεν έχει προσφέρει στην Ελλάδα ούτε μια βίδα δωρεάν ως βοήθεια.

Ο εκσυγχρονισμός των μαχητικών αεροσκαφών, F-16, έγινε χωρίς κανένα «συμμαχικό σκόντο». Ακόμα και η πολυδιαφημισμένη εξαγορά – «επένδυση» στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά συνδυάστηκε με την «πρόταση» να αγοράσει η Ελλάδα πολεμικό πλοίο από τις ΗΠΑ και όχι από άλλη χώρα.

Και, όταν διεφάνη ότι το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ) διαφωνει με τον τύπο του σκάφους που «πρότειναν» οι ΗΠΑ, εγκαταλείφθηκε κάθε ενδιαφέρον τους για το Ναυπηγείο Σκαραμαγκά. Τουλάχιστον αυτό φάνηκε από την, έως τώρα, ευτελή χρηματική «πρόταση» για την εξαγορά του Ναυπηγείου.

Αλλά και στην περίπτωση του Ναυπηγείου Ελευσίνας, η εξαγορά τους και πάλι συνδέεται με ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα. Ως γνωστόν, η εταιρεία ONEX, η οποία έχει εξασφαλίσει χρηματοδότηση από την κρατική αμερικανική αναπτυξιακή τράπεζα, DFC, είναι σε κοινοπραξία με τα ισραηλινά, Israeli Shipyards, για τη ναυπήγηση κορβετών με την κωδική ονομασία «Θεμιστοκλής».

Κοντολογίς, οι «επενδύσεις» δεν είναι τίποτε άλλο παρά σίγουρες δουλειές, αφού οι εταιρείες έχουν κιόλας εξασφαλίσει ή θα πάρουν εξοπλιστικά συμβόλαια από το ελληνικό κράτος. Σίγουρες δουλειές, πληρωμένες από τον Ελληνα φορολογούμενο.

Κατά πληροφορίες, εντός του ερχόμενου τριμήνου, σύμφωνα με τις αισιόδοξες προβλέψεις, το θέμα των Ναυπηγείων Ελευσίνας αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τις δηλώσεις των αρμοδίων κυβερνητικών παραγόντων, έπρεπε να έχει κιόλας τελειώσει ήδη από το Φθινόπωρο. Κάτι, όμως, που δεν έγινε.

Τα Ναυπηγεία δεν είναι οι μοναδικές περιπτώσεις σίγουρων «επενδύσεων». Στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ), όπου εξέχουσα θέση έχει ο αμερικανικός κολοσσός, Lockheed Martin (εκσυγχρονισμός ελληνικών F-16 και Μπαχρέϊν, συντήρηση C-130, κ.λ.π.), τώρα γίνεται λόγος είτε για στρατηγικό επενδυτή, είτε για αξιοποίησή της βάσης συντήρησης και υποστήριξης αεροσκαφών, τόσο από το Ισραήλ όσο και από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Στη δεύτερη περίπτωση, όμως, δεν πρόκειται για «στρατηγικό επενδυτή», αφού ένα τέτοιο σχέδιο δεν απαιτεί επενδυτή.

Και άλλες «επενδύσεις», πάντως, γίνονται ουσιαστικά με τη σιγουριά των πληρωμών από το ελληνικό κράτος και τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Εκτός των ερωτημάτων που μένει να απαντηθούν για το «διεθνές αεροπορικό κέντρο εκπαίδευσης» στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας, ενδεικτική είναι η περίπτωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων (ΕΛΒΟ).

Η εταιρεία πέρασε το 2020 σε σχήμα ισραηλινών συμφερόντων με πολύ χαμηλό τίμημα. Εκεί θα συναρμολογούνται οχήματα για να πωλούνται στη συνέχεια στις ελληνικές ΕΔ.Θανάσης ΑργυράκηςΘανάσης ΑργυράκηςΟ Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας

Φλωρινα: Στο εδώλιο ο πολίτης που φώναζε κατολίσθηση

8/12/2020 – 16:18μμ

Το γαϊτανάκι μετακύλισης της ευθύνης μετά την κατολίσθηση • Τα πορίσματα των καθηγητών και του Συνηγόρου του Πολίτη και ο κίνδυνος για τον παρακείμενο οικισμό των Αναργύρων

Την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Φλώρινας αναμένεται να εκδικαστεί η μήνυση που έχει υποβάλει η ΔΕΗ Α.Ε. κατά του συνταξιούχου μηχανικού Νίκου Στεφανή για «ψευδή καταμήνυση και δυσφήμηση ανώνυμης εταιρείας». Αφορμή για την έγκληση της ΔΕΗ αποτέλεσε η μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε ο κ. Στεφανής στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου μετά τη μεγάλη κατολίσθηση που σημειώθηκε στις 10.6.2017 στο ορυχείο Αμυνταίου.

Η υπόθεση είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα, εφόσον δεν καταστράφηκε μόνο το ορυχείο και πανάκριβα μηχανήματα της επιχείρησης, αλλά κινδύνευσαν και οι κάτοικοι του παρακείμενου οικισμού Ανάργυροι, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Το «έγκλημα» του κ. Στεφανή, ο οποίος εργάστηκε επί 25 χρόνια ως μηχανικός στα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ, ήταν ότι είχε κρούσει εγκαίρως το καμπανάκι του κινδύνου και ότι τόλμησε να ζητήσει από την αρμόδια ανώτατη δικαστική αρχή να διερευνηθούν τα αίτια και οι τυχόν ευθύνες για την κατάρρευση του ορυχείου που προκάλεσε και τεράστια οικονομική ζημιά στην επιχείρηση.

Η μήνυση της ΔΕΗ στον μηχανικό που προειδοποιούσε για την καταστροφή του ορυχείου λιγνίτη στο Αμύνταιο
Η ΔΕΗ τώρα ζητεί την καταδίκη του κ. Στεφανή, βασιζόμενη όχι μόνο στο άρθρο 229, 1 Π.Κ. περί ψευδούς καταμήνυσης, αλλά και στο 364 Π.Κ. περί δυσφήμησης Ανώνυμης Εταιρείας. Μόνο που η ΔΕΗ δεν είναι μια οποιαδήποτε «Α.Ε.». Μπορεί τώρα πια να έχει στο μεγαλύτερο τμήμα της ιδιωτικοποιηθεί, αλλά εξακολουθεί να φέρει την ονομασία «δημόσια» στον τίτλο της και ασφαλώς οφείλει να είναι έτοιμη να δεχτεί την κριτική φωνή των ενεργών πολιτών και να διαλεχτεί μαζί τους αν έχει απαντήσεις στην ουσία των όσων αυτοί καταγγέλλουν.

Πολύ περισσότερο που στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για τις απόψεις ενός μεμονωμένου πολίτη, αλλά για προβληματισμούς που συμμερίζονται πολλοί επιστήμονες και αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας του Συνηγόρου του Πολίτη (βλ. σχετ. στον ιστότοπο του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, https://tinyurl.com/yxqfzda6).

Μέχρι τα τέλη Μαΐου 2017, λίγες ημέρες πριν από την κατολίσθηση, οι αρμόδιοι του Λιγνιτικού Κέντρου Δυτικής Μακεδονίας διαβεβαίωναν ότι «δεν υπάρχει θέμα κατολίσθησης στο ορυχείο Αμυνταίου», παρά την εμφάνιση ρωγμών σε πολλά σημεία. Και όταν συνέβη η μεγάλη καταστροφή, οι αρμόδιοι δικαιολογήθηκαν ότι είχαν μεν προβλέψει το γεγονός, αλλά δεν ήταν δυνατόν να φανταστούν την έκτασή του.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο καθηγητής του ΕΜΠ Μιχάλης Καββαθάς, στον οποίο είχε αναθέσει η ΔΕΗ την παρακολούθηση του φαινομένου, «είχε επισκεφθεί το ορυχείο μία ημέρα πριν συμβεί το μοιραίο και ενημέρωσε τους ιθύνοντες της ΔΕΗ ότι η κατολίσθηση βρίσκεται προ των πυλών. Υπέδειξε μάλιστα συγκεκριμένο μέρος τοποθέτησης των εκσκαφέων για την προστασία τους, οι οποίοι όμως καταπλακώθηκαν από τεράστιες μάζες αδρανών υλικών, μαζί με τους ιμάντες, τους ταινιοδρόμους του ορυχείου και φυσικά το κοίτασμα των 28 εκατ. τόνων» (εφ. «Καθημερινή», 13.6.2017).

Τις πρώτες ημέρες επιχειρήθηκε να μετακυλιστεί η ευθύνη στον μόνιμο αποδιοπομπαίο τράγο της «ανάπτυξης», δηλαδή την Αρχαιολογική Υπηρεσία, η οποία διενεργούσε έρευνες στην ίδια περιοχή και «καθυστερούσε» τα έργα. Ομως το επιχείρημα δεν είναι καθόλου πειστικό. Ο καθηγητής του ΕΜΠ Κ. Λουπασάκης που επισκέφτηκε την περιοχή μετά την κατολίσθηση του ορυχείου αποφάνθηκε σαφώς ότι πρόκειται για φαινόμενο με ανθρωπογενές αίτιο, δηλαδή οφείλεται στην εξορυκτική δραστηριότητα της ΔΕΗ, όπως και οι εδαφικές υποχωρήσεις που παρατηρούνται από το 2006 στον οικισμό των Αναργύρων.

Ο καθηγητής Σεισμολογίας του ΑΠΘ Θ. Τσάπανος θύμισε ότι από το 2008 του είχε ανατεθεί από τη Νομαρχία Φλώρινας μελέτη για τα αίτια που προκαλούν τις ρωγμώσεις στα σπίτια και στους δρόμους του χωριού. Το πόρισμα τριών τομέων του τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ ήταν ότι «η εκμετάλλευση της ΔΕΗ στο παρακείμενο ορυχείο ήταν υπεύθυνη για τις ρωγμές αυτές, έχοντας κατεβάσει τον υδροφόρο ορίζοντα σε μεγάλο βάθος». Από το 2010 που κατατέθηκε η μελέτη, σύμφωνα με τον κ. Τσάπανο, «αγνοείται η τύχη της. Οι κάτοικοι παρέμειναν σε ένα χωριό και σε σπίτια επικίνδυνα».

Απόλυτη δικαίωση για τον κ. Στεφανή αποτελεί και το Πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη (αρ. πρωτ. 230605/65/2019), το οποίο επισημαίνει ότι ακόμα και «ενάμιση χρόνο μετά το συμβάν της κατολίσθησης, οι εργασίες στο Ορυχείο Αμυνταίου υλοποιούνται χωρίς εγκεκριμένες μελέτες, αδιαφορώντας για τις ενδεχόμενες συνέπειες».

Σύμφωνα με το Πόρισμα, «υποτιμήθηκε από την επιχείρηση η συνδυασμένη επιρροή πολλών παραμέτρων που οδήγησαν στην κατολίσθηση», ενώ, παρά τις διαρρήξεις που είχαν παρουσιαστεί στο πρανές από τον Φεβρουάριο 2017, «ουδεμία έγκαιρη κινητοποίηση υπήρξε εκ μέρους των αρμοδίων υπηρεσιών αλλά και της επιχείρησης». Επίσης, «η καθυστέρηση στις διαδικασίες μετεγκατάστασης του οικισμού Αναργύρων είναι αδικαιολόγητη».

Το μόνο επομένως που μπορεί να καταλογιστεί στον Νίκο Στεφανή είναι ότι δεν έκλεισε τα μάτια και τ’ αυτιά μπροστά σε μια καταστροφή που στοίχισε πολλά σε μηχανήματα και υποδομές ενώ παρά λίγο να στοιχίσει και ανθρώπινες ζωές. Ακόμα και τώρα είναι καιρός για τη διοίκηση της ΔΕΗ να παραιτηθεί από την άστοχη μήνυσή της.

efsyn.gr

Ο Νίκος Στεφανής για το ορυχείο που κατέπεσε

O  εισαγγελέας Φλώρινας ζητησε και πηρε απο εμενα απολογητικο υπομνημα χωρις να με ενημερωσει οτι ειχαν προηγηθει καταθεσεις μαρτυρων κατηγοριας… (πληροφορήθηκα απο τριτη πηγη οτι κατεθεσαν μαρτυρες εναντιον μου, χωρις να μπορω να το διασταυρώσω).

Κοντολογίς, «συρθηκα» να απαντήσω γραπτώς στη μηνυση της ΔΕΗ, στερουμενος την δυνατοτητα να απαντησω ΚΑΙ στις αιτιάσεις των μαρτυρων κατηγοριας. … Στο μεταξύ, υποτιθεται οτι, κανονικα, θα πρεπει να εκδικαστει πρωτα (αν βεβαια φτασει στο ακροατήριο και δεν «κουκουλωθει» ενδιαμεσα) η μηνυτηρια αναφορα μου. κατα της ΔΕΗ. Μονο που εδω και τρια χρονια, ουδεις μαρτυρας εξ οσων εγώ πρότεινα  δεν εχει κληθει να καταθεσει… Έχουν παραβιαστει  τα Ανθρωπινα Δικαιώματα του Ν.Σ. ή οχι , τι λετε;  Δεν νοείται «παροχή εξηγήσεων», χωρίς να δοθούν τα σχετικά φακέλλου, στον ύποπτο! Με συμφέρουν οι… αμέλειες των δικαστών, για την ακυρότητα της διαδικασίας!

Νίκος Στεφανής 

Η μήνυση της ΔΕΗ εκδικάζεται τον Δεκέμβριο

Σχετικά με τη μήνυση της ΔΕΗ κατ΄ εμού,  δείτε τα κατατοπιστικά κάτωθι άρθρα:

 

1) ΕΣΩΣΕ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΚΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΔΕΗ ΤΟΝ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ!

2) ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΝΥΣΗ ΤΗΣ ΔΕΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΤΕΦΑΝΗ

3) ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΗ:  ΕΣΩΣΕ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΚΗ…

4) ΤΑ «ΑΝΘΡΩΠΟΨΥΓΕΙΑ» ΤΗΣ ΔΕΗ

Αμερικανικό ενδιαφέρον για έργα ενέργειας .Χρ.Λιαγγου

Τη στήριξη των ΗΠΑ στα γεωπολιτικής σημασίας για την ευρύτερη περιοχή ενεργειακά έργα που υλοποιούνται στη χώρα μας, εξέφρασε από τη Θεσσαλονίκη ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Οι ΗΠΑ έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην προώθηση των αγωγών φυσικού αερίου Tap και ΙGB, καθώς και του Τερματικού Σταθμού Yγροποιημένου Φυσικού Αερίου Αλεξανδρούπολης (FSRU Αλεξανδρούπολης) ως έργων διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας για την περιοχή των Βαλκανίων και απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο. 

Το αμερικανικό ενδιαφέρον εστιάζεται το τελευταίο διάστημα σε δύο ακόμη ενεργειακά έργα, η υλοποίηση των οποίων θα φέρει πιο κοντά την Ελλάδα με τη Βόρεια Μακεδονία και θα ενισχύσει περαιτέρω την πολιτική διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών. Πρόκειται για τον διασυνδετήριο αγωγό φυσικού αερίου Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας, έργο το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο των συναντήσεων που είχε στην Αθήνα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας Ζόραν Ζάεφ, καθώς και την αναβάθμιση του υφιστάμενου αγωγού πετρελαίου μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας.

Με την προώθηση των δύο αυτών έργων συνδέεται και η συμμετοχή, στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του ΣΒΕ, των αντιπροέδρων της κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας Λ. Νικολόφσκι και Fatmit Bitikji και του υπουργού Οικονομικών Kreshnik Betekshi, καθώς και του πρέσβη των ΗΠΑ στη Βόρεια Μακεδονία Kate Marie Byrnes. Από αμερικανικής πλευράς στη συνάντηση, εκτός του Μάικ Πομπέο, συμμετείχαν επίσης ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για θέματα ενέργειας, Φρ. Φάνον, o υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Φ. Ρίκερ και ο πρέσβης στην Ελλάδα Τζέφρεϊ Πάιατ.

Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης, ο υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για την οικονομική διπλωματία, Κώστας Φραγκογιάννης, η γενική γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών Αλεξάνδρα Σδούκου, οι διοικήσεις των ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ, ΔΕΣΦΑ και της Gastrade, καθώς και του ομίλου ΟΝEΧ. Για το έργο του αγωγού πετρελαίου μεταξύ Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας, που λειτουργούν τα ΕΛΠΕ, πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη σύσκεψη υπό την προεδρία του κ. Χατζηδάκη, όπου συμμετείχαν οι κ.κ. Φραγκογιάννης, Σδούκου και Σιάμισιης-Παπαθανασίου (διοίκηση ΕΛΠΕ) από ελληνικής πλευράς, οι δύο αντιπρόεδροι της κυβέρνησης και ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Μακεδονίας και οι κ. Φάνον  και Μπερνς εκπροσωπώντας την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Οπως ανακοίνωσε το ΥΠΕΝ, συμφωνήθηκε να συνεχιστούν οι συζητήσεις μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ώστε να βρεθεί κοινός παρονομαστής για την αναβάθμισή του το ταχύτερο δυνατό.
Στρατηγικός διάλογος

Ο κ. Χατζηδάκης στην ομιλία του έκανε μια γρήγορη ανασκόπηση στα πέντε ενεργειακά έργα που προχωρούν με τη στήριξη των ΗΠΑ και της Ε.Ε., στα οποία όπως είπε στηρίζεται το σχέδιο της Ελλάδας να καταστεί ενεργειακός κόμβος στην περιοχή των Βαλκανίων. Αναφερόμενος στις ΗΠΑ, ο κ. Χατζηδάκης τόνισε ότι ο στρατηγικός διάλογος μεταξύ των δύο χωρών τα τελευταία χρόνια έχει ενδυναμώσει τις διμερείς σχέσεις σε μια σειρά τομέων. Στην ενέργεια, είπε, αυτό αντανακλάται στη μεγάλη αύξηση των εξαγωγών LNG από τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα, καθώς και στην παρουσία αμερικανικών επενδύσεων στις ΑΠΕ.

Στο πλαίσιο της ενδυνάμωσης των διμερών σχέσεων Ελλάδας – ΗΠΑ εντάσσεται και η συμφωνία  για συνεργασία στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, που υπέγραψαν χθες στη Θεσσαλονίκη ο υπουργός Ανάπτυξης Αδωνις Γεωργιάδης και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. 

Ενέργεια

«Αντίσταση στην Εθνοκτονία» του Νίκου Στεφανή

Αντίσταση στην Εθνοκτονία

Η Ελλάδα, οι Έλληνες, ο Ελληνισμός, εξ΄αιτίας ενός επαχθούς και απεχθούς χρέους αδιευκρίνιστου ύψους, για το οποίο ουδέποτε πραγματοποιήθηκε λογιστικός έλεγχος, βιώνουν συνθήκες κατάργησης εθνικής κυριαρχίας και προσβολής στοιχειωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα μία Εθνοκτονία σε εξέλιξη. Έγκυροι εκτιμητές υπολογίζουν το χρέος στα 600-750 δις ευρώ με ΑΕΠ 182 δις ευρώ και αυτά, κατόπιν της «ευεργετικής» επίδρασης της από τον Μάϊο του 2010 μνημονιακής πολιτικής, όταν τον Δεκέμβριο του 2009 το χρέος ήταν 299 δις ευρώ και το ΑΕΠ 231 δις ευρώ.

Η Ελλάδα πλήρωσε στους «αλληλέγγυους» εταίρους της 50 δις ευρώ, μόνο σε τόκους, τα έτη 2010-2013.
Αυτή η Εθνοκτονία σχεδιάζεται από εξωθεσμικά κέντρα και εφαρμόζεται και ελέγχεται από την Τρόϊκα δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).
Αυτή η Εθνοκτονία διαθέτει δύο αλληλοδιαπλεκόμενους βασικούς μηχανισμούς. Τον «Δικαιϊκό» μηχανισμό και τον Οικονομικό μηχανισμό .

Ως προς τον «Δικαιϊκό» μηχανισμό, Η Ελληνική Βουλή και η Ελληνική Δικαιοσύνη στην επικρατούσα πλειοψηφία τους στηρίζουν την Εθνοκτονία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναινεί στην Εθνοκτονία.

Η Βουλή βαρύνεται με το καταγγελλόμενο και μη εξεταζόμενο έγκλημα της Εσχάτης Προδοσίας και της δόλιας παραπλάνησης σε βάρος του λαού και της χώρας.Η Ελληνική Δικαιοσύνη, παζαρεύοντας δικά της συμφέροντα αρνείται να θέσει δικαιϊκά και δικονομικά:

1) ότι το πολιτικό σύστημα συντηρεί και «αξιοποιεί» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την εγκληματικά ιδιοτελή (αντι)συνταγματική τεχνική-ειδική ρύθμιση (άρθρο 86 Συντάγματος) περί δικαστικού αυτοελέγχου από το ίδιο το Κοινοβούλιο των εγκληματικών πράξεων υπουργών και βουλευτών. Η εν λόγω ρύθμιση παραμερίζει εκ προθέσεως και ως προπαρασκευαστική πράξη τελέσεως εγκλημάτων, θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και πλείστα άρθρα του ελληνικού συντάγματος.

2) ότι οι μηνύσεις των πολιτών κατά της Κυβέρνησης για το ποινικό αδίκημα της Εσχάτης Προδοσίας, τις οποίες η Δικαιοσύνη υποχρεώνεται να διαβιβάζει στη Βουλή με βάση το άρθρο 86 του Συντάγματος, διαβιβάστηκαν μεν, όμως όχι μόνο ουδέποτε εξετάστηκαν, αλλά ούτε που αναγνώστηκαν έστω και από έναν Έλληνα Βουλευτή οποιουδήποτε Κοινοβουλευτικού Κόμματος! Επίσης, η Ελληνική Δικαιοσύνη και ΟΛΟΙ οι Έλληνες βουλευτές καλύπτουν με την Δικαιϊκή/Εισαγγελική/Δικονομική τους αφωνία τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα, τα οποία δωροδοκούντο από την SIEMENS σύμφωνα με την αμετάκλητη απόφαση Cs 402 Js 3943/09 του Ειρηνοδικείου του Μονάχου (Γερμανία).

Ως προς τον Οικονομικό μηχανισμό, ουδέποτε αναδείχθηκε καθ’ οιονδήποτε τρόπο, κοινοβουλευτικό, δικαιϊκό, επιστημονικό, ως όφείλετο, το ζήτημα της ευθύνης της οικονομικής πρόσδεσης (και των μετέπειτα συνεπειών της για τη χώρα με την ένταξή της) στο σκληρό νόμισμα του ευρώ (βλέπετε συνέπειες από τη θεωρία μηδενικού αθροίσματος διεθνούς εμπορίου όπου το πλεόνασμα μιας χώρας ισούται με το έλλειμμα άλλων).

Ουδέποτε αναδείχθηκε ότι το αλλότριο νόμισμα του ευρώ υπακούει στο άρθρο 123 της συνθήκης της Λισαβώνας, που επιτρέπει τη λειτουργία των εμπορικών τραπεζών με κλασματικά αποθεματικά και τη δημιουργία άϋλου (ιστορικής σημασίας παραδοχή:BANK OF ENGLAND- Money creation in the modern economywww.bankofengland.co.uk/publications/Documents/quarterlybulletin/2014/qb14q1prereleasemoneycreation.pdf)

νομίσματος από τις εμπορικές τράπεζες. Δηλαδή, να εκδίδουν χρήμα εκ του μηδενός με ηλεκτρονικές λογιστικές εγγραφές με ταυτόχρονη δημιουργία χρέους (παρέχοντας δάνεια σε κράτη και ιδιώτες). Ως συνέπεια, υποχρεούμεθα να αποπληρώνουμε τις δανειακές υποχρεώσεις οι οποίες πέραν λοιπών απεχθών όρων, επιβαρύνοντο και με τοκογλυφικά επιτόκια της τάξεως μέχρι και του 8,5% σε σχέση με τα επιτόκια των αντιστοίχων ομολόγων της Γερμανίας που ανήρχοντο σε 2%.
Ουδέποτε διερευνήθηκαν η δυνατότητα και τα Εθνικά οφέλη, μιας νομισματικής πολιτικής που αποβλέπει στο δημόσιο συμφέρον της χώρας και ασκείται από μία Κεντρική Τράπεζα που αντανακλά πράγματι Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), διότι η σημερινή ΤτΕ ελέγχεται κατά συντριπτική πλειοψηφία από μετόχους που επί 85 ολόκληρα χρόνια παραμένουν άγνωστοι στον Ελληνικό λαό. Η σημερινή ΤτΕ είναι μία ανεξάρτητη αρχή υπεράνω και του Υπουργείου Οικονομικών και συνεπώς είναι αδύνατον να ελεγχθεί από την εκάστοτε Ελληνική Κυβέρνηση.
Ουδέποτε αναδείχθηκε, ότι ο Οργανισμός αυτός (η ΤτΕ) λογοδοτεί και ενεργεί σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), ενός αλλότριου θεσμικού οργάνου με έδρα την Φραγκφούρτη της Γερμανίας.
Σε απάντηση των παραπάνω οικονομικοδικαιϊκών εγκλημάτων,το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του 13ης/04/2014 διαπιστώνει ότι παραβιάζονται, η Ευρωπαϊκή και η Δημοκρατική Νομιμότητα και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η δε Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε την 27η/03/2014 στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ διαπιστώνει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην μνημονιακή Ελλάδα και απαιτεί: Διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου, διαφανή και συμμετοχικού λογιστικού ελέγχου του χρέους της, προκειμένου να προσδιορίσει την προέλευσή του, να εντοπιστούν και να λογοδοτήσουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το χρέος.- (Ταυτόσημη προκήρυξη κατατέθηκε με αρ.πρωτ.668&5809/11/9/2014 σε Πρόεδρο-Εισαγγελέα Α.Πάγου)

ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, Αρχαίο Έλληνα Φιλόσοφο(384-322 π.χ.),

το όλον είναι σημαντικότερο των μερών του και δεν μπορεί να υπάρξει

μέρος αν το όλον δεν υφίσταται (έχει αποθάνει).

ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ, ΚΑΜΜΙΑ ΟΜΟΙΟ-ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΗΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ.

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΙΤΗΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ:

ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΧΟΥΝΤΑ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΚΛΕΦΤΩΝ ΚΑΙ ΨΕΥΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΛΙΑ (*) ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 86Σ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ.
ΑΡΘΡΟ 86Σ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΑΡΘΡΟ 86 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ.-

(*) Άθλια λόγω συστηματικών καταπατήσεων του βουλευτικού ΟΡΚΟΥ, με άρνηση εκτέλεσης των σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους καθηκόντων, με απόκρυψη πραγματικών καταστάσεων και παραποίηση άλλων και με ψευδείς δηλώσεις πολιτικών προθέσεων, δηλαδή ποινικών αδικημάτων που τα κυριότερα φαίνονται στη συνημμένη σελίδα «Αντίσταση στην Εθνοκτονία» .

Ν.Δ.ΣΤΕΦΑΝΗΣ